Page 269

نسخه سوم عبرت الوقایع ص ۲۶۲ قلعه آنجا دانست پس چیزی که مانع فتح و سد راه لشکریان دولتی است اعتقاد اهالی شهر بصاحب بقعه و بارگاه داخل آنست تو اگر بتوانی آن بزرگوار را بخود مهربان سازی ممکن است بفتح کامیاب شوی والا هرگاه تمام عساکر سلطانه حاضر شوند مادامیکه صاحب اصلی کربلا مدد کار اهالی باشد ما از عهده فتح برنمی آئیم اصل مطلب اینست حال تو دانی و تدبیر خود و السلام (مؤلف) چو کرد این بیان پسندیده را سپهدار گفت انجهاندیده را مرا راه تو به دل آمد چنان که بر سیم و زر نقش صاحبقران کنون در صلاح توام کار نیست رسیدن بمقصود دشوار نیست بگو هر چه خواهی بتدبیر جنگ که حاضر برای تو ام بیدرنگ چنین گفت آن پیر مرد کهن بسر دار لشکر خداوند من که ای لطف ایزد تو را رهنمون (نجم) حکمران تمام قشون بقلعه ادیش تو در نه فلک نه باشد کواکب نه باشد ملک ز توپ تو کاهیده ناف زمین بتیغ تو مغلوب خاقان چین بنیری و سلطان آفاق گیر خیال تو صیاد صد شیر شیر بتسخیر این شهر کرمایی بحکم خدا و بنی قابلی که فرموده است خدای احد بود فوق هر دست از نیک و بد بباید بدست خدا کرد جنگ که بر کردن دل بند بالبنگ بیک لفظ کُن عالمی را زجا همی بر فکند نه تواند خدا بدان کاندر این شهر پر شورو شر بود قبر فرزند خیر البشر عزیز جهان سرور عالمین حبیب خدا شاه میر حسین چراغ هدی و مه کائنات کلید در فتح و باب نجات حیات و مماتش بهر بوم و بر بود آشکارا چو شمس و قمر با صحاب و انصار او تا ابد بود قادر پاکت یار و مدد شهیدی که گشت تا کرد کار کند عزتش را بخلق آشکار لب تشنه جان داد در کربلا که حق جوئی او شود برملا و گرنه یدالله قهار عیب بود شکستش ز خلق جهان غیب بود ز یاران او هر یکی در جهان فتادی ز مخلوق یکسر نژاد نه دستش تهی بود از اقتدار که از خیل اعدا برآرد دمار بدان کشت راضی که گردید شهید بدست بلا از جفای یزید بجز فکر آمال امت نبود خیالش بغیر شفاعت نبود کنون این بیابان و شهر درا مر او راست در قبضه اقتدار کلید در حصن همایون حصار بود پور مسعود آن شهریار که اسمعیل علیه نامه نام اوستش همانا بکف پنجه داورش نشاید گرفتن بتدبیر جنگ جهان پر شود گر ز توپ و تفنگ مگر اینکه از جان شوی چاکرش کنی سجده بر مهر تابنده اش بصدق سائی بدر بار او شوی از دل و جان خریدار او بالحاح و زاری و عجز و نیاز عجب نیست کردی اگر سرفراز که الطاف او شامل آید تو را فتوح بلیط حاصل آید تو را مسلط شوی بر دلیران شهر بر آری دمار عدو را بقهر سپهدار زین گفته چون گل شکفت ولی از سر مطلب دل نهفت شبانگاه آن پیر فرزانه را طلب کرد و آراست کاشانه را سؤالی نمود و جوابی شنید که بر فعل مشکل همی آفرین باد پذیرفت گفتار او را تمام ولی داشت در پرده از خاص و عام حسینی صفت گشت آن سرفراز شد از خیل عشاق شاه حجاز شبور و نوا اندر این نیم شب بی لابه و عجز بکشود لب بتعظیم و تکریم خم گشت دست ز سلطان دین مقصد خویش خواست بفتح طلسمات چون اشتیاق همایون شهنشاه دشت عراق کلید ظفر داد بر هشت او که تا خم نکرد و سر انگشت او بلی چون مخالف کند آرزو بفتح حصار از پی آبرو پنه جوید از دودمان بتول مساعد شود چار کانش فصول چنان کان سپهدار مصقول طینت بتسخیر آن قلعه شد پایدار ریاض تو هم ز اهل ادراک شو با خلاص دل علی پاک شو الحاصل بتصویب و راهنمائی آنصاحب منصب محترم نجیب پاشا شبانه در خیمه خلوت سجاده گسترده ریسمان در گردن انداخت در رو بآستان سید الثقلین ابیعبدالله الحسین علیه السلام شروع