Page 70

(٥٥) آیا گلها هرگز بمرگ بر سکونی برخاکهای باغ تو نمی افتند ؟ آیا باید تو مرا بخوانی، توای دوشیزهٔ پریشان ؟ بگذار چشمهای اندوهگین عشق بیهوده باز بمانند واشک بریزند . بگذار چراغ درین خانه پرازتنهائی بسوزد . بگذار کشتی مزدوران خسته را بخانه ها یشان ببرد . من تمام خوابها ورویاهای خودرا میگذارم و بصدای تو میشتابم -٦٦- مردی دیوانه و آواره درجستجوی سنگ فارس سرگردان بود. موهای او بافته، کهربائی وغبار آلود، پیکرش چون سایه ای . ولبهای اوچون درهای بستهٔ قلبش فرورفته بود. چشمان آتشین وشعله وروی، مانند چراغ كرمك شب تابی بود كه رفیق خود راجستجو كند . دریای بیکران در جلو او میخروشید . موجهای خروشنده پیوسته صدا میکشیدند واز گوهر های نهان حرف می زدند و به بیخبری کسیکه به سخن آنها پی نمی بردخندهٔ استهزامی فرستادند. شایددیگر ناامید شده بود، ولی بازهم آرام نمی نشست زیرا جستجو زندگی او بود . چنانکه بحر دستهایش را همیشه برای گوهری که بدست نمیاید بسوی آسمان بلندمی کند .. چنانکه ستارگان می گردند ومنزلی را جستجو میکنند که ازرسیدن دور است ...