Page 69

(٥٤) چراغهای شامگاهی روزگاران گذشته بازمیگفت مانند چشمهای کور روی دیوارها دیده میشد . کرمك های شب تاب در بین بته ها نزد يك حوض خشكيده میدرخشتد ، شاخهای بانس بر سر راهی که از سبزه پوشیده است سایه می اندازند . من شام امروز را مهمان هيچ كس نيستم . شب باتمام درازی پیش روی من است و من خیلی خسته ام . -٦٥- آیا باز صدای تست که مرا میخوانی؟ شام فرا رسیده است .خستگی طوری مرا فرا گرفته است که آغوش بازمحبت وعشق کسی را در بر گیرد . آیا باز مرا میخوانی ؟ ای دوشیزه ستمگر من روز راهمه برای تو سپردم اکنون میخواهی شب مرا نیز باید ازمن بستانی ؟ هر چیز در جائی انجام می یابد وجز تنهائی شب چیزی به کس وفا نمی کند اماصدای تو از آنهم باید بگذرد و آن تنهائی را درهم بشکند . آیاشام هرگز موسیقی خواب را در خانه تو نمی نوازد ؟ آیا هرگز این ستاره هائیکه بالهای آنها بی صدا است بر فراز کنگره خانه تو، کنگره ای که در فضای آن رحم دیده نمیشود پرواز نمیکنند ؟