Page 57

(٤٢) ای پائیز زرین من، تبسم کن ! ای بهار بی پروا بيا و بهر سو بوسه ببار ! تو ... وتو ... وتو ... همه بيائيد ! ای محبوب های من ! میدانید که فانی هستیم . آیا شکستن يك قلب برای قلب کسی که او دلش راستانیده است کار هوشیاران است ؟ وقت اندك است . چقدر خوب است که انسان در کنجی نشسته و به نگاشتن سرودی شاد باشد که صدای آن بگوید: تو دنیای منی . اینکه انسان غمها را در آغوش بکشد و عزم کند که تسلی نپذیرد پهلوانی پر اقتداریست . ولى يك چهره با طراوت از دروازه سر بیرون کشیده و چشمانش را بسوی چشمان من می بردارد . جز اینکه اشك خود را پاك كنم و نغمه ام را تغییر بدهم چیزی از من ساخته نیست . زیرا وقت اندك است . -۴۷- اگر تو میخواهی، من سرود خود را بپایان میرسانم . اگر سرود من دل ترا می آزارد، چشمان خود را از روی تو خواهم بر داشت . اگر سرود من ترا در رفتن پریشان میسازد، قدم های خود را کناره خواهم کرد و راه دیگری را پیش خواهم گرفت. اگر سرود من تر اهنگام پرورش گلها منقلب می سازد، من از باغ تو پا خواهم گرفت .