Page 77

من از تست تا آنکه در زیرخاك آرام کنم. من فراق ر اندیده بودم . هجران مرا به مرگ میسپارد . مومن به هندوستان رسید . او سفرعجبت در پیش داشت . منزل او مجهول بود . هندیان جوانی دیدند زیبا و شیفته او شدند . او را شهزادۀ بیگانه نام دادند . پادشاه هند را خبر شد . امر باحضار او داد مومن وقتی به حضرت او پیوست شاه در آن روز بارهام داده بود . او را بعزت پذیرفت . پادشاه هند خردمند و دانا بود. وقتی بر مومن نظر کرد گفت :«میدانم از سر زمینی آمده ئی که آفتاب وقتی ما را ترك میکند در آنجا بلند میشود. اما نمیدانم کیستی؟» مومن گفت : رای بلندشاه زرین است. نامم مومن و از سرداران آن سامانم. چنان افتاد که بدیار شاهم گزر افتاد. نمیدانم بکجا خواهم رفت . راه مجهولی را پیش گرفته ام و راهنمائی جز قلب خویش ندارم. یقین دارم روزی چند را که در قلمرو شاه خواهم بود برضای شاهانه بگذرانم و مطمئن هستم که اجازه سکونت چند گاهی را دریغ نخواهند فرمود . شاه هند گفت : من جوانان پهلوان را دوست دارم . مهمان من باش. حالا برو و در جائیکه تهیه خواهند کرد بیاسای. فردا پهلوانان من کشتی میگیرند. تیراندازان من هدف میزنند . سواران من اسپ میتازند . برای تماشابیا. کرسی ترا پهلوی کرسی من خواهند گذاشت . مومن سپاس گذاشت. رفت . چون خسته بود خسبید . در خواب دید پدرش میان او را می بندد و میگوید: فرزند من ! پهلوان و نیرومند باش . خدای توانا مددگار تست . هیچ پهلوانی را و هیچ تیراندازی را بازوی زور آزمائی باتو نخواهد بود . هیچ آماجی از تیر تو چپ نخواهد شد. اسپی بر سمند تو پیش نخواهد جست . مومن برخاست . در وقت معین بدر بارشاه رفت و پهلوی او جا گرفت . پهلوانان شاه را ستود و گفت:چه میشود پادشاه اجازه فرمایند من نیز امروز که اینجا هستم در قطار پهلوانان بایستم . (66)