Page 49

وچشم براه وحدت مطلق ارواح انسانی و وصال حقیقی د لها نیست که در سینه کائنات میتپد وچون خون گرم و قوی در عروق دریا های حیات میدوند تا به بحر عظیم حقیقت آرام کنند. آن چشم و ایندل برافق هائی باز نمیشوند که روشنائی مهر وماه آن خاور و باختر بشناسد . اگر تفاوتی در نگاه ما موجود است مارا بهم نزدیک میسازد. چون دور شدن لب از لب دیگر هجر ما در حقیقت سعی بهم آمدنهاست . این سعی سخن می آفریند ، فهم و احساس را اظهار می کند و آنچه را در دلها وار واج است بهم می رساند . *** بدینگونه آنچه در سینه طبیعت و در دل آن شب بود بر زبان آب روان میشد و در پرتو ماه روشن میگردید . صحبت آنست که دو تن همدیگر را در ان در یابند . ما شرقیان با هم می نشینیم و حرف می زنیم ، چون دولبی هستیم که از هم دور میشویم . غربیان چون دولبی هستند که بهم نزديك میشوند . صحبت ما مظهر فراق وحرف ایشان حرف وصال است . ما از همدیگر فرار میکنیم ، ایشان به همدیگر نزديك می شوند . با او ... آنهمه زیبائی چون پیکر زیبائی بود که چون نگاه را پاك بیند خود را و برهنگی های روحی خود را نپوشد . رنگ آزرم و پاکی نگاه بر آن پیکر جامه می آراست. سکون و حرکت آن را عشوه و کرشمه ای می بخشید که جهان همه گان چون رامشگری دل را در آغوش می گرفت و در پیشگاه روح می رقصید . *** در چشمان او نگاه می کردم ، نگاهی که مردی بزنی میفرستد. نه آنکه آن همه زیبائی ها در چشمان او بود : برای آنکه با آن چشمان بآن جهان زیبائی آنچه را نداشت می افزود . (۳۸)