Page 43

من تنها کلمات مختصری شنیده بودم، و تنها آوازش بگوش من رسیده بود. صرف حس کرده بودم که زنی را تعقیب میکنم . دیگر ظلمت شب همه چیز را از من نهان داشته بود. وقتی اکنون فکر میکنم، قلب روح من تاریکتر از شب يك فقیر رنجور بود، میخواستم باز گناه کنم. مرا به اطاق تاریکی رهنمونی کرد و خود رفت. دیری نگذشته بود كه با يك شمع وارد شد... گفت: خدمتگار میزبان مهربان منست... باز پرسیدم؟ گفت هیچ کسی ندارد. نگاه های گرم مرا حس کرد و آنرا بدرابه پنداشت... گفتم چرا روز او سیاه است؟ گفت برای آنکه بیکس و بیباور است. وحشیانه باطراف خود می نگریست. در سیمای او خوف و وحشت خوانده میشد. از حالت او بحیرت مجهولی دچار شدم ... حرارت من ناگهان پائین آمد، ولی آتش دیگری در قلب من افروخته شده بود که هر دم نگاه او آنرا دامن میزد... گفتم چه چیز او را چنین به هول و شتاب سپرده است . . گفت خطر بزرگی اور اتهدید میکند. ـ آن چیست. ـ بزرگ ترین خطر یکه برای يك دوشیز ه عفیفه هفده ساله میتوانید تصور کنید . ـ این خطر از کجا میرسد و چاره آن چیست ؟ ـ از قلعه ... هما ره خطر یکه به پا توانان میرسد از قلعه های با شکوه توانایان است. ـ آیا درینجا مرد شرافتمندی زندگی نمی کند که به فقیر و مسافری چون تو رحم کند ؟ ـ درینجا يك جوان هم است. ـ او کیست ؟ ـ پسر جوان او. ـ اوست که ترا تهدید میکند؟ (۳۲) کتاب پنـ جلد ر مبـ