Page 35

و مشتاق مرگ در آن زندگی میکند و آن خودم هستم. هوای آن برای دیگری قابل تنفس نیست. آتش آن دیگران را میسوزاند. ولی آب آن تشنه گی دیگری را جز خودم، حتی تشنه گی خودم را، رفع نمیکند. آفتاب آن برای دیگر ان رخشنده گی ندارد در ختهای آن خشك و بی سایه است. قصر زیبای زندگی من ویران شده است. تنها يك ديوار و يك قسمت كوچك از يك ديوار ایستاده است که خود را در سایه آن پنهان میکنم، تا روزها رو شنی خورشید وشبها پرتو ماه و ستا ر گان بروی من نتابد. ولی باز هم اگر میخواهید حرف بز نم ازین دنیا افسانه بشما نقل میکنم. نگاهش حزین تر شد. صدایش می لرزید. در سیمای رنگ پریده او سرخی خفیفی دمید. خیال کردم آتشی در قلب او روشن شده است که او را میسوز د و حتی من گرمی آنرا حس میکنم . چشمش را بر وی من دوخته گفت نمیدانم چرا نمیتوانم آن سیمای پراز نشاط و چهره را که و جد و سرور از آن میشاید یکبار دیگر بشما نشان بدهم . چندین سال رنج وزحمت، شکنجه وعذاب مرا از جوانی وشادیهای آن محروم ساخته است. تنها خودم میتوانم خویشتن را بشناسم و این یگانه خوشبختی من است که حتی اشخاصیکه خیلی بمن نزد يك بوده اند از پهلوی من میگذرند ونمیدانند که من همان جوان پر از نشاط و سروری هستم که بمن و خرمی های من رشك می بردند؛ در ثروت، تمول، آسایش وعشرت من سهیم بودند. لحظات خوش زندگی شانرا با من میگذرانیدند.امروز از پهلوی آنها میگذرم. کوچکترین تغیری را که در زندگی شان واقع شده است تمییز میکنم . میتوانم خطوطی را که در قیافه شان نمودار است بشمارم . اندك رنگی را که در ایشان تغیر یافته است ببینم.ولی آنها به چهره من طوری نگاه میکنند که گوئی هرگز آنرا ندیده اند. در همان لحظه که بروی شان مینگرم و با چشم بازبایشان نگاه میکنم، خیال میکنم بر زندگی چشم پوشیده ودرتهء خاك هستم. این مرگ نیست که ما را (٢٤)