Page 25

صحنه چهارم (پس از نه ماه) پیرمرد: (در بستر) فرزند من! اندکی آب در حلقم فرو ریز ! عینو: (آب را باو میدهد) پدرجان! امروز خیلی تشنه میشوی ؟ پیرمرد: فرزند من! اینجاییش روی من نزد يك بنشین ... آری خیلی تشنه میشوم، انسان تا وقتیکه زنده است خیال میکند زندگی بجز تشنگی نیست . اکنون میبینم که مرگ هم برای ما جز تشنگی چیزی ندارد .. خدا میداند این عطش شدید بشر در کجا و به چه چیز ختم میشود ؟ چه وقت و در کجا حلق ما تر خواهد شد ؟! عینو: پدرجان! چرا از مرگ صحبت میکنی این صحبت تو مرا تنها میسازد... پیر مرد :ـ فرزندمن! چرا کوشش کنم که ترا فریب بدهم، راهی در جلونگاهی من باز شده است که باید آنرا بپیمایم و ترا ترک کنم ... حس میکنم که میمیرم .... يك كمى آب در حلقم فروریز . عینو :ـ خداوندا! به من واورحم كن... مرادرین دنیا ی بزرگ تنها میگذاری ؟ من نمیتوانم حتی درین قلعه ... حتی در اطاق خود تنها بمانم .. پیرمرد :ـ فرزند من! آب خواستم . عینو:ـ (آب را در حلق اوميريزد) پدرجان! که میتواند تنهایی فرزند ترا به نگاه رحم وشفقت پر کند ... چطور میتوانی بمن بگوئی که مرا ترك ميكنى ؟... پیرمرد :ـ راستی جزخدا کسی نیست که من ترا باو بسپارم .. اوست که مرا از تو جدا میکند و هم او خواهد بود که بر تو بدیدهٔ رحم وشفقت بنگرد... آیا او به بندگان خود مهربان تر از پدر نیست؟ فرزند گریه مکن ... عینو:ـ آری خدا بزرگ و مهربان است او ترا صحت خواهد داد و بهتر میداند که سعادت من در زنده ماندن تستـ او به من رحم خواهد کرد ... پیرمرد:ـ عینو ! خدا هماره مهربان است . گاهی بما مصیبت میفرستد (١٤)