Page 19

جبهه پاك خود را نزداید. برای تو قلب قوی وروشن نیاز میکنم ویقین دارم تاوقتی که قلب تو برای اطاعت از قوانین مقدس دین ونظام باز است همینکه دستت را از قبضه شمشیر جداکنی عرق مجاهدات وپیروزی را از جبین خویش با آن پاك خواهی کرد.ولی (تبسم معنی داری میکند) تکرار این کلمات وداع- کلماتیست که از قلب جوانان بیرون می آید ولی تدبیر پیران با آن موافق نیست. حلمی : (محجوبانه) ولی چطور میتوان خویشتن را از اظهار مطلب پاکی بازداشت؟ البته شما مرا عفو میکنید. پیر مرد: بلی فرزند من! ترا عفو میکنم ولی خبرداری که وداع سفر ر اتلخ میسازد. این را کسی میتواند خوب تر بفهمد که بیشتر سفر کرده و بیشتر به وداع مجبور شده است؟ آنهم کسیکه در جوانی پیر مرد دلسوزی نداشته است که در درب قلعه محبوبش با او نصیحت کند، وداع ... وداع جز خاطره غم انگیزی نیست که حساس ترین گوشه قلب را برای خود انتخاب میکند. حلمی: (محجوبانه) اما ... پیر مرد : آیا چه؟ آخر او را خواهید دید. چقدر خوبست بجای آنکه یکدگر را در اشك و اندوه ترك کنید در خنده و سرور باهم یکجا شوید. حلمی: من نمیتوانم آرزو داشته باشم که باری اورا دیده خواهم توانست چگونه میتوانم بمیدان جنگ بروم و امید بازگشتن را در دل بپرورانم؟ ! پیر مرد : تو به فتح خود یقین نداری؟ حلمی : یقین دارم که قشون مافتح خواهد کرد؛ ولی اگر امثال ما زنده میمانیم این لذت و افتخار مشکوک است ... پیر مرد : کی میداند که کی میمیرد؟ من امید وارم ودعا میکنم که فاتح باز گردی، تو جوان هستی و باید بدانی که جوان جز به یاس نمی میرد، جوان خود آرزو امید است و زندگی او زندگی امید و آرزوی است. حلمی : من به هیچ وجه مایوس نمیشوم؛ ولی آرزوی من با من نخواهد مرد. آیا روح فرزند جوان شما امروز صبح با بالهای زنده و درخشنده از فراز این (۸)