Page 13

بخون سردی برخود هموار نمایم . نمیدانم این تپش وشورچه قوۀ قاهریست که قلب مرامغلوب ساخته وصدای مرا به لرزه می آورد؟ نمیدانم به این سحر وجادوئی که هر آن روح مرا مسخر میسازد، به این جذبه وشوقیکه مرا با خود میبرد ونمیتوانم خودرا در مقابل آن باز دارم اعتماد کنم ؟ یا اینکه بد ان چون و هم شو می پیش بیا یم ؟ آ یا میتوان عشق وعواطف را دشمن پنداشت و آرزوهای شیرین جوانی را، آمال پاك و بی آلایش را که محبت و عشق به قلب ما اهداء میکند نابود ساخت...... ؟! این نورماه آهسته آهنه خیره میشود، ظلمت شب بصور ت غیرمحسوسی بسپیدی می گراید ولی این آتش سوزندۀ را که درقلب من افروخته اند فروزانتر میسازند، واند یشه های من تار يك تر میشوند ینهمه اضطرابات برای آنست که فلق پر تو نخستین همان روز را به من نشان میدهد که من .... آیا اکنون همان روشنی که شبها وروز ها در بین ظلمت و تور زندگی چشم براه آن بودم وورود آنر ازودتر آرزو داشتم بروی من خواهد تابید ...... ایكاش آرزوهای من عجله نمیکردند وروز دیگری را برای پذیرائی محمل عشق وجمال و گرفتن ریسمان شتری که با گامهای وسیع خویش، باچشمان صبورو متحمل خویش بار گرانبهای سعادت مرا در جلو درب قلعهٔ من فرود می آورد انتظار میکشیدم . فردا خورشید بر یراقهای نقرتین اسپی خواهد تابید که مرا، آرزوی شدیدمرا بجای آنکه به آغوش محبوبم برساند برای مرگ ودشمنان میبرد.آه، اگر به این همه شور وتپش در آنجاخاتمه بدهند و نگذارند باری قلبم در آغوش تو بزند وجذبۀ شور بی حد من نگاههای پر ازعشق وصمیمیت من تراپخش نسازد...... آه،چر انمیدانم آن نیم دیگری رااز قلب خویش که بایست در اینجا ترك كنم بمیدان جنگ ببرم تا قوت ونیروی من دو چندان با شد ؟!!... ما برای فتح وپیروزی میان میبندیم، بلی آیا فتح مادر خون ما نیست ؟ آیا جز بمر گ بچیزی دیگری میتوانیم دیدهٔ آرزوی پیروزی را بدوزیم ؟ اگر نمیخواستند من وتو برای ابد از همدیگر جداشویم بجای آنکه سعادت مارا (۲) کتاب پ[؟]