Page 575

(٥٣٠) گفت زشاهان حدیث ماند باقی در عرب و در عجم نه توزی و کتان شاه چو بر خز و بز نشیند و خسبد بر تن او بس گران نماید خفتان ملکی کبار ابدرع گیری و زوبین دادش نتوان باب حوض وبر بحان چون دل لشکر ملك نگاه بدارد در گه یوان چنانکه در که میدان کار چو پیش آیدش بود که بمیدان خواری بیند ز خوار کرده ایوان گر چه شود لشکری بسیم قوی دل آخر دل گرمی بیابدش از خوان دار نکو مر پز شك را گه سحت نیات نکو دارد او بدار و و درمان دل چو کنی راست با سپاه و رعیت آیدت از بگرهی دورستم دستان زانکه تو ئی سید ملوك زمانه زانکه ترابر گزید از همه یزدان شیر و نهنگ و عقاب زمین خبر بد خیره شد نداندر آب و قعر بیابان گر پری و آدمی دژم شدن بتحال نباید کی را عجب ز جمله حیوان می نخورد لاله ابرو برگ نخندد تا ندهی هر دورا تو زین پس فرمان خسرو مشرق توئی ربودی و باشی گرچه فرودست غره گشته عصیان آنکه به جنگ خدا بشد بجهالت تیرش در خون زدند از پی خزلان گل ز توچون بوی خویش باز ندارد کره چه باید حدیث خار مغیلان به که بدان دل به شغل باز نداری کین سخن اندر جهان نماید پنهان شاهادر عمر تو فزود خداوند هر چه درین راه شد ز ساز تو نقصان فرخی در شکار شیری که مسعود بغزنه نموده و بیهقی نیز آنرا یاد میکند چنین می نگارد . بجائی که از شیر یابد خبر ز شادی نگیرد دل او قرار نه يك جا نگه دیدم او را چنین چنین دیدم او را بجای هزار شنیدی که اکنون بغزنین چه کرد سر خسروان خسرو نامدار ز پهلوی ره شیری آمد پدید غریونده چون رعد در کوهسار