Page 553

(٥٠٠) ویران شد وخودش را با صد و هشتاد تن بدار زدند (۱) سلطان به بلخ آمد و نامه سپاه سالار رسید که بوریگین بهزیمت رفت و آن سوی جیحون گریخت سلطان امر داد که سپه سالار به بلخ آید و در بلخ تصمیم گرفت که از دریای آمو بگذرد و مهم پورتگین را فیصله نماید هر قدر خواجه بزرگ مانع شد سود نکرد سر انجام رو بروی قلعت تر مذ پل بر جیحون بستند در این هنگام از غزنه نامه رسید که امیر سعید فرزند جوان سلطان رخت از جهان بست کس جرئت نمیکرد که این خبر نا گوار اسف انگیز را بسلطان عرضه نماید روز دیگر که سلطان بار داده و بر تخت نشسته بود نامه را تقدیم داشتند بیهقی گوید سلطان بمجرد خواندن نامه از تخت فرود آمد و آهی بر آورد که آوازش تا بیرون سرای سلطنتی شنیده شد. سلطان این فرزندش را بسیار دوست میداشت و اراده داشت ویرا ولی عهد خویش گرداند علت مرگ این شهزاده نیز شنید نیست و آن چنان بود که شهزاده ضعفی در اعصاب داشت و نمی توانست بازنان مباشرت کند در سرای سلطنت زنان آوازه در افگنده بودند که این شهزاده را جادو کرده اند و مردی او را بسته اند پیرزنی از گردیز که معلوم است در حرم سرای خدمت میکرد خواست شهزاده را علاج نماید دوائی بشهزاده داد که او را مسموم کرد هر چند اطبا کوشیدند مفید نیفتاد و شهزاده پس از پانزده روز جان سپرد. خبر مرگ شهزاده جوان بیشتر موجب آن شد که وزراء سلطان را بحال خودش بگذارند و در هر کار ممانعت و لجاج ننمایند. سلطان بدون مشورت از دریا گذشت و به ترمذ رفت و از آنجا خواست پورتگین را تعقیب نمایند نا گهان نامه وزیر رسید که داؤد از سرخس بالشكی گران جانب گوز گانان حرکت نموده و اراده دارد پل را خراب کند زود باید ببلخ باز گردند ورنه بلخ از دست میرود سلطان چون دید خطر از دو طرف (۱) بیهقی و گردیزی این داستان را در میان بلخ و جوزجانان میدانند و معقول نیز همین است