Page 472

(٤٢٧) هم با رمه اسبم وهم با گله میش هم با صنم چینم و هم با بت فرخار ساز سفرم هست و نوای حضرم هست اسبان سبکپا و ستوران گران بار از ماز مرا خیمه چو کاشانه مانی وز فرش مرا خانه چو بتخانه فرخار میران و بزرگان جهان را حسد آید زین نعمت وزین آلت وزین کارو ازین بار وجای دیگر گوید : چندا نگه او دهد بز ما نی بسالها در کوه زر نروید و گوهر به هیچ کان هر بخشی که او بدهد چون نگه کنی گنجی بود بزرگتر از گنج شایگان در خانه های ماز عطا بای کف او زر عزیز خوار تر از خاك رایگان خاقانی راجع به عطای سلطان بعنصری دريك قصیدۀ خود میگوید که دیگدان های عنصری از نقره و آلات خوانش از طلاء بود شبانکاره ئی در مجمع الانساب فصلی مشبع از عطایای سلطان مینگارد چون نوشته های این مورخ مورد توجه تاریخ نگاران معاصر است قسمتی از ان را می نویسم وی گوید : ومال زکوة وصدقات در اول ماه رمضان برون کردی و به مستحقان هر شهر فرستادی و جوی هم کم نکردی لا بد هر سال چندین هزار دینار بر سر زکوة اورفتی و مال وخزانه همه حلال صرف بود زیرا که از غنیمت سندی و صدقات همه روزه معین کرده بود : هر روز ده هزار درم بر در خانه بدرویشان دادی غیر از انکه هر روز جمعه پنجاه هزار وصد هزار دادی ودر ماه رمضان هر روز پنجاه هزارـ ودروقت آنکه بزیارت شدی ده هزار دادیـ در اول که با میری نشست و حساب مال واجب الزکات کرد دویست هزار درم بروی واجب بود و در آخر عمر که حساب کردند سیصد هزار دینار زر بود که بر او واجب بود و معین کرده بود