Page 413

(٣٦٨) گاهست که یکباره به کشمیر خرامیم از دست بتان پونه (۱) کشیم از سر بت کوی شاهیست به کشمیر اگر ایزد خواهد امسال نیارامم تا کین نکشم زوی غزواست مرا پیشه و همواره چنین باد تا من بوم از بدعت و از کفر جهان شوی کوه و درۀ هندم—راز آرزوی غزو خوشتر بود از باغ و بهار و لب مرزوی (۲) خاری که بمن در خلداندر سفر هند به چون بحضر در کف من دسته شبوی غاری چوچه مورچگان تنگ در این راه به چون بحضر ساخته از سرو سهی گوی با دشمن دین تازنم باز بگردم در قلعۀ او آهن چینی بود و روی مردی که سلاحی بکشد چهرۀ آن مرد بریدۀ من خوبتر از سدبت مشکوی بس شهر که مردانش با من بچخیدند کام روز نه بینند درو جز زن بی شوی از دولت ما دوست همی نازد گو ناز بسردلت خود خصم همی موید گو موی * * * سلطان نخست در سال ٤٠٦ جانب کشمیر سراپرده کشید و خواست سنگرام را که با تریلوجیپال یماری کرده بود از پا در افکند از دریای جیلم گذشت اما هندوان در حصار لوهکوت راه را بروی بستند و این حصار مستحکم را سلطان مورد حمله قرار داد يك ماه در این راه جهد کرد اما استواری حصار و برف های فراوان و سرمای شدید وی را مانع گردید و مجبور شد که بغزنه باز گردد هنگام باز گشت راه کم شد و به تالاب های بزرگ مواجه گردید و پس از تلفات مزید از آن رهائی یافت سلطان بار دیگر در ٤١٢ به کشمیر حمله نمود در این سفر نتوانست کاری از پیش برد (۳) فتح قنوج سلطان در سال ٤٠٨ از غزنه به بست سراپرده کشید و تا رسیدن موسم ربیع سپاهیان خود را در آن شهر زیبا فرمان آسایش داد که از هوای متعدل بست (۱) پونه چوگان را گویند (۲) مرزوی - مرز را گویند (۳) کتاب دکتور ناظم