Page image — the source of record
Machine transcription
(٢٨٦)
رحم ماند بدان اول دلم ماند بدان ثانی
نصيب من شود در وصل آن پیراهن دیگر
شاد زی با سیاه چشمان شاد که جهان نیست جز فسانه و باد
ز آمده تنگدل نباید بود وز گذشته نکرد باید یاد
من و آن جعدموی غالیه بوی من و آن ماه روی حور نژاد
نیکبخت آن کسی که داد و بخورد شور بخت آنکه او نخورد و نداد
باد و ابرست این جهان افسوس باده پیش آر هر چه بادا باد
ابو الحسن شهید بلخی از حکمای بزرگ و متکلمین نامی وشاعر استاد
عصر رودکی بکی ابوالحسن بن حسین جهودانکی
است. وی از بدری عالم در نیمه دوم سده سوم هجری در بلخ بدنیا آمد از
زندگی خصوصی شهید اطلاع مبسوطی در دست نیست همینقدر فهمیده می شود که
در تحصیل علوم صاحب استعداد ارقی بوده و شاید رعیت پدر عالی مقامش در
طریق علم او را راهنما شده باشد . علاوتاً ارتباط (۱) شهید با هموطن
بزرگوارش ابوزید احمد بن سهل عالم معروف آندوره خالی از تا ثیر نبوده.
شهید با رودکی استاد مسلم شعر و ادب آنزمان نیز دوستی
و ارتباط داشته ومورد ستایش و اعتقاد او بوده است چنانچه
رودکی ابیاتی در وصف او پرداخته و مرثیه یی مانندی در وفاتش
انشاد کرده است .
مناظرات شهید با رازی فیلسوف و طبیب مشهور آن عهد زبانزد عموم نویسندگان
تاریخ است گویند که شهید در مساله علم الهی ، معاد، سکون و حرکت
و لذت تقریضی بر رازی نوشته بوده . نظریۀ شهید در بارهٔ لذت چنین نقل شده:
نخستین فضیلت لذات نفسانی بر لذات جسمانی دوام و اتصال آنهاست
زیرا لذات نفس در نتیجه مسرتی که او با وجود مطلوب خود مانند حکمت
(۱) معجم الادبا . ص ٦٨ ج ٣
Roughly two thirds of characters agree with a modern printed edition of the same text. Much of the disagreement is editorial, not misreading. Treat the transcription as a finding aid and read the page image before quoting. How this was measured.