Page 237

(۲۰۱) دریمیه راه حمويه متوجه زيادتی سپاه رافع گرديده فكر كرد مبادا چشم زخمی به مخدومان او از طرف رافع برسد . لذا پیشنهاد کرد که « صلاح نيست دوستی در جنگ بین دو برادر سهیم شود همان بهتر که برادران را با هم آشتی دهی.» این تدبیر عاقلانه مفيد واقع شد و برادران با وساطت رافع با هم صلح کردند . شروطی چند بر اسماعيل تحميل شد از آنجمله اينكه خطبه بنام نصر بن احمد و اسحق بن احمد خوانده شود و اسماعيل بحيث عامل خراج در بخارا کار کند و سالی پنجصد هزار درم بدهد . پانزده ماه گذشت و باز اسماعيل حاضر به پرداخت وجه نگرديد بار دیگر آتش نفاق زبانه کشید و نصر بنای حمله را گذاشت . این بار امير جوان حاضر شد شمشیر را با شمشیر جواب گويد بنا بر آن به طوايس رفت، جنگ شدید و سختی اندر پیوست و اسحاق بن احمد تاب مقاومت بخود ندیده رو بگریز نهاد و ابوالاشعث برادر دیگر نصر که از ملتزمین رکاب بود تا سمرقند عقب نشینی کرد مرتبه دوم ابوالاشعث حمله را از نجن شروع کرد و فتوری در لشکر اسماعيل رو بداد اما خود اسماعیل مردانه استاد و از جای خود تکان نخورد. مردمان قليلي منجمله سيماء الكبير با وی ماندند . اسماعیل قبل از انقضای وقت شیرازه جمعیت پراکنده را با وضعی نیکو وصل کرد و مهیای مقابله شد. امیر نصر به بنجن رفته و شکست و ریخت لشکر را درست کرد و اسحق نيز از فربر باز آمد هر دو لشکر باهم مصاف دادند و فتح نصيب اسماعیل گردیده و نصر گرفتار شد. امير جوان از روی نجابت و شرافت ذاتی حرمت برادر اسیر را نگهداشته نزد وی از اسب پیاده شد و پای برادر را بوسه داد و از تقصیرات گذشته عذر خواست و بحدی در فروتنی مبالغه کرد که امر بر نصر مشتبه گردید.