Page 89

(٦٩) تا توانی داری عیب جاهلی را بازگوی تا نفس داری نقوص کاهلی را بازگوی تا رمق داری ذمیم غافلی را بازگوئی ای بقوم این سکته بی حاصلی را بازگوی کای صنم گر چشم بالا کن که قربانت شوم صدقۀ لعل لب و سیب زنخدانت شوم در جهان بفکر اما طرز تجارت را نظر علم وحکمت را به بین کن زور وقوت را نظر کن فلاحت را و صنعت را و حرفت را نظر فکر خود بیجا نموده کن حقیقت را نظر عمر خود را صرف بر نظارۀ بیجا مکن وقت خود ضایع به سودای نه و بالا مکن قوم را ترغیب ده بر کوشش و نشر علوم خلق را تشویق ده بر کسب تهذیب رسوم خوف ده از پند خود از دوزخ و زهر وزقوم ای که بنویسی بکاغذ اینچنین یکوصف شوم از سرین او چه میپرسی که آنجا دو مثال چون دو کوه نقره گردیده است دريك هو کشال آیۀ حق را به منبر خوان بآواز بلند معنی آنرا بگو از بهر قوم ارجمند با چنان نهجی که او شایرا شود سر مشق و پند فرق بتوانند نفع خویشتن را از گزند نی که نافهمانده موضوع را شتابان بگذری از بیانات معلی صورۀ پر ان بگذری