Page 76

(٦٤) موی سرگوی و گذر با دام پیچا ان چه کار فرق سر کوی و برو با برق و حشالت چه کار رخ نکو بنشین بگلذار و گلستان چه کار لب نکو با پسته و با آب حیوا نت چه کار هوش خود را سوی معنیهای دیگر تاب ده از توای عصر حاضر عقل خود را آب ده یا مکو هر گز چرا با لای تو آن فرض نیست محصلی هم نیست دایا لت ز دستت عرض نیست حجت از تو کس ندا رد بر سر تو قرض نیست هم وبال و نقصی در آینده ات با لفرض نیست گفتن بی سود کار بستگی و دیوانه است کار آن شخصی است کز عقل و خرد بیگانه است موی خو بان شام باشد یا نباشد با تو چه چشمشان با دام باشد یا نباشد با تو چه زلفشان چون دام باشد یا نباشد با تو چه گیسو ایشان لام باشد یا نبا شد با تو چه هوش اگر داری علاج جسم عریا نت بکن روی خود را شسته رفع چرك و ندانت بکن روی او گلدار گفتی و زمینت شد خراب چهرۀ اش مشعل نوشتی وشدی از غم کباب