Page 22

(۱۰) قوت از کف شد بیرون زین مرده های جاندار گشت زین مردان خواب آلوده حکمت بر فرار کو کنار از معزشان فقر و طنداری کشید از تعول دور گر داییده بر خواری کشید کم کم اندر ذلت و فقر و نگونساری کشید خوابشان داد و ز هوشیاری و بیداری کشید تا که اندر کله شان نی ریش ماند و نی بروت در میان خانه شان نی قند ماند و نی قروت خونشان فاسد شد از غمزه کشی اندر بدن جسمشان خشکیده افتیدند در بیت الحزن قوه شان زایل شده گشتند همچو پیره زن نی باوشان ملك باقی ماندنی کور و کفن از ضعیفیها مجال پشه کیش گفتن نماند قوه چوکفتن و یا اخ و اش گفتن نماند آن یکی سبز آب خورده جان خود مخمور ساخت چشم خود را سرخ گردانید، خود را کور ساخت جسم و جانرا در بلا انداخته رنجور ساخت از ره عقل و فراست خویشتن را دور ساخت مرکبش از زیر پا بردند و نا فهمیده ماند بانک کوس از هر طرف بالا شد و نشنیده ماند دیگری نسوار خود انداخته اندر دهان چورت زد در کنج کنج کنج کنجه بازی هر زمان یا بسوی کار لایعنی بشد فکرش روان یا خیالش رفت در قوشخانه آقا فلان تا که خوابش برده ناص از حلق رفت اندر شکم معده اش فریاد زد با او که خیز ای بی رحم آن یکی کبکی گرفته یك بازی مشق کرد وان یکی دنبوره را بگرفته سازی مشق کرد و آن یکی شاهد شد و از بین نازی مشق کرد دیگری برخواست از جا رقص و بازی مشق کرد دولت از کف رفت عالم سوخت دشمن جان گرفت هر یکی را دست و پای بسته غنوش آسان گرفت