Page 18

(٦) تا که جان داری تو ای یار عزیز با صفا بر علاج درد قوم و خویش کوشش می نما اندرین ره جان و مال خویشتن را کن فدا نی كه يك عمری نویسی همچه بیتی ای فتا ( زخمهای شانه از زلفت فراهم میشود) (بخت گریاوری نماید مشک مرهم میشود) یاد ایامی که بود اكبار ما هم مثل ما قابل تربیت و تعلیم و بی غم دائما گر پی تعلیم آنها صرف می شد روزها با اصولات صحیح وجد و جهد بی ریا جمله ما عالم و عالمه زاده می شدیم بهر خدمت در وطن ایندم ستاده می شدیم ليك چون اقوام ما از اقتضای روزگار نی به فن عطف نظر کردند نی بر علم و کار زان سبب شد اتحاد از بینشان رو بر فرار مختلف گشتند با هم رفت از اوشان اعتبار از برای آن بحال خویشتن درمانده ایم ملت بیکاره بیچاره پس مانده ایم از جهالت عده گردید مصروف فلاش عده با سه بجل کردند در هر سو تلاش يك گروهی را بصد پانزدهر شام و صباش رفته رفته آنچنان گشتند دلداده براش تا متاع دین و دنيا را بيك دو باختند خویش را در چاه گم نامی بر انداختند عده بر بازی فسكوت شد شام و سحر عده مصروف شد بر برد و بازی پنج پر عده مشغول شد بر چار رنگ ای با خبر عده از تیکه اش شد تیکه تیکه در بدر يك جماعه کرد خود را مبتلای چاربچاق يك جماعه گشت پا بند بلای جفت و تاق آن یکی را جامه و دستار رفته در گرو و آن یکی را چکمن و شلوار رفته در گرو