Page 19

بدین قرار در تاریخ افغانستان در طی قرون ۷، ۸، ۹، ۱۰، امرای محلی زیادی در گوشه و کنار مملکت بوده که ماخذ چینی، عربی، سانسکریت و فارسی به القاب (کشاتریه) رتبیل ها، شاوها، شیرها، تگین ها، تروکشه ها، خیوتی وغیر از آنها یاد کرده اند و شیر های بامیان که اجداد آنها را زوار چینی در قرن های ۷ و ۸ دیده اند از همین قبیل امرای محلی هستند که روی همرفته همه را از روی عرق (کوشانو یفتلی) میخوانیم تا اینکه نوشته مورخان اسلامی میرسد و بطور مثال می بینم که اصطخری در نیمه اول قرن چهارم هجری (اوایل قرن دهم مسیحی) ایشان را به لقب (شیرهای بامیان) یاد میکنند نکته بسیار دلچسپ این است که در بامیان تصاویر دیواری یکی از معابد درۀ ککرک با میان تصویر رنگه پادشاهی بدست آمده است که حتماً یکی از همین شیرهای بامیان را معرفی میکند این شیرها قراریکه در تصویر دیده میشود و یا تحقیقاتی که پروفیسرهان در مسکو کات نموده از خود تاج مخصوص داشتند مرکب از سه هلال وسه کره که در کلاه آنها دیده میشود. صفحۀ دوم تاریخ بامیان دورۀ اسلامی آنست که معمولاً آنرا فراموش میکنند حال انکه بامیان اگر در عصر پیش از اسلام از نظر مذهبی وهنری کسب شهرت کرده بود در دورۀ اسلام تاریخ خود از نظر سیاست واداره مرکز دولت مقتدری میشود شبهه ئی نیست که دین مقدس اسلام مقارن سال ۳۳ هجری از طریق هرات بطرف بلخ و تخارستان و از طریق زرنج بطرف بست و زمین داور رخه و کابل راه خویش را باز کرد و بعد از مقاومت شدید که مدت دو قرن کامل در مقابل سپاه عربی نشان داد بالاخره یعقوب و عمرولیث صفاری راه تشردیانت فرخندۀ اسلام را در کابل مناطق جنوب وشمال وشمال غرب آن کشاده ترحاخت یعقوب به شهادت زین الاخبار گردیزی در سال ۲۵۶ و به قول تاریخ سیستان در ۲۵۸ هجری بطرف بامیان رفت و از آنجا رهسپار بلخ شد یعقوب لیث صفاری درین سال حتی با (۱۳)