Page 18

(۱۳) حد ندارد این سخن کوتاه كن و از حديث عاشقان برگو سخن عشق خود بی خشم در وقت خوشی خوی دارد دم بدم خيره كشی خالی از خود بود و پر از عشق دوست پس ز كوزه آن تراود كاندر اوست روز او و روزی عاشق هم او دل هم او دلسوزی عاشق هم او هر يكى را هست در دل صد مراد اين نباشد مذهب عشق و داد دين من از عشق زنده بودن است زندگی زين جان و سر ننگ من است عمر ها بر طبل عشقت ای صنم ان في موتى حياتی میزنم صبر من مرد آن شبی كه عشق زاد در گذشت او حاضران را عمر باد صبر را صبری بپا كنون آن نماند بر مقام صبر عشق آتش فشاند عاشق او عشق او و معشوق او طالب او مطلوب نيز اوای عمو عامل عشق است معزولش مكن جز بعشق خويش مشغولش مكن در محبت عشق را نيرنگ هاست جلوۀ نيرنگيش رنگهاست عشق جان را سوی جانان رهبر است در میان جز و كل پيغمبر است عشق چبود آفتاب بام دل پخته ساز میوه های خام دل پرده دار كبريای عشق است عشق آب این نه آسيا عشق است عشق از فروغ عشق جان تابنده است جسم عالم زين حرارت زنده است عاشقی كو عشق را نشناخته خویش را محتاج هر در ساخته عشق ابنای زمان جز رنگ نیست صبح این بی رسمکان جز چنگ نیست روی در روی خود آرای عشق كیش نیست ای مفتون تر جز خویش خویش عشق مستسقیست مستسقی طلب در پی هم این و آن چون روز و شب روز بر شب عاشق است و مضطر است چون ببينی شب بران عاشق تر است چون قلم در عشق سبحانی رسید هم قلم بشكست و هم كاغذ دريد صدامید است این زمان بر دار كام عاشقانه ای فتى خل الكلام