Page 31

١٦ سنگ قهر ما نفزوده و آسیای عشق بسر نگشتا نده و به تیر مز گان ما سینه ندریده و بخنجر جفای ما پهلو نشکافته وعشمه که بتو لطف کردم دلیرانه آمده وسخنان لاطا یل و مقدمات بیحاصل آغاز میکنی با ش که بر اسپ اختیار خود سوار و بوارق حسن جهان سوز در خرمن هستی تو می اندازم و به توایره بی مهری خانمان وجود تو می سوزم . عاشق شوی ومیل باسود کسی کشی اندیشه دور دار که این کار نازک است بلبل بشاخ هر گلی آهسته پا بنه در باغ عشق خارز گلزار نازک است نادانا چه دانسته که عشق نام گلی است . در بهار یا دمی است در دیار نیست مگر آتشی است جهان سوز که شرارۀ بلند در فانوس عالم زده وخو نابه ا پست مر گک خیز که ذایقۀ حیات هر کس را مرارت اندود نموده العشق نار يحرق ماسوى الحبيب . گر طمع داری ازین جام مرصع می لعل در یاقوت بتوك مژہ ات باید سفت تا ابد بوی محبت بمشا مش نرسد آنكه خاك در ميخانه برخسار نرفت نادانا منزل عشق دور ودیجور افتراق ما قا بل عبور از بحر تا پیدا کنار دشوار وراه بغایت لریق اشرار بهتر است که قدم خود را ازین باديۀ هولناك باز كشي وبخيت خود را درچهار موجۀ بلا انگیز که عبارت از چهار ابروی ما میباشد نیا ندازی . آری زچهار ابروی سختست جان کشیدن کشتی زچهار موجه مشکل بساحل آید واگر بس حدك بنا امکانی رسیده و ناچار گرفتار پنجۀ خون ریز بلا انگیز حسن ما آمدی پس صبر کن وغوغا مساز وراز خود را بیرون مده وقدم جرأت فراتر از دایرۀ ادب منه وخاطر جمع دار که به عقب هر قتل عشاق در صف جلوۀ ظهور میز نم ترا هم از مقتولان خنجر خون خوار نگاه آبدار توانم کرد و به تکرار از الفت مادم نزنی و این حرف بجناب زبان نرانی والا خوبی نخواهی دید خبر شرط باشد . عاشقی چیست بکو بندۀ جانان بودن دل بدست دگری دادن و حیران بودن زیاد تهدید نرفت .