Page 91

( ٧٤ ) نکو ئی نه نیکو ست با بد گهر که با بد نکو ئیست از بد بتر بدی را نکو ئی بقصد ثواب چنان دان که صد خانه کردی خراب یکی مار افسرده را گرم کرد بمزدش زنیشی بر ا و رد کرد چو برنس ز کابل بلندن رسید ز اند وه و رنج سفر آ رمید بپرسید از و نا مور شهر یار چه کردی و چون است کابل دیار بپا جست برنس زمین بوسه داد در اوصاف کابل زبان بر گشاد که شهریست اند ر هوا و فضا بسی نزهت انگیز و فر حت فزا لب جوی و سرسبزی باغ و دشت نشان میدهد مثل هذا بهشت بهر سو ر و ان چشمهٔ دلپذیر بعینه چو کشمیر جنت نظیر از و شاخ هر میوه رضوان ر بود که پیوند اشجار جنت نمود توان گفت در وصف خلد بر ین که تشبیه دارد بکابل زمین بشر طیکه در حسن غلمان و حور نمیداشت نسبت بکا بل قصو ر بقا لش بطنا زی و دلبری گرو برده از ماه و از مشتری جوا نان امر د چو غلمان درو چو خلد از طرب جمله سامان درو ولی خیل مردان او همچو دیو بشکل و لباس و کلام و غریو زن ناز نین چهر آن سر زمین کشد سد فرنگی بضرب سرین بيك جوزهٔ مرغکی کم بها شود جن زده از تصرف رها وليكن زدخلی که افغان كند نگرد درها گرچه قربان کند همه عاجز و مفلس و بینوا شده صید شاهین حرص وهوا نکردم در آن شهر سودای خام خریدم بيك اشر فی سد غلام بافسون زر از بزرگان نیو چو من کس نکرده است تسخیر دیو بدانسان بنقدر وان درست (۱) دل هر دغل گشت با من درست (۱) درست بمعنی تمام وغیر ناقص واشر فی از زرو درم و دینار