Page 88

(۷۱) بهم کرد اسباب سو دا گری چودر شهر کابل شتابان رسید در بخشش و دست احسان کشاد فگنده زتزویر طرحی شگفت امیرش بس ازرأفت ولطف وجود زدیگر کسان کرد قدرش بلند وليك آن تبه رأی و ناپاك دين زلندن بسی سیم و زر خواسته به نیرنگ و تزویر چاهی بکند نماند از خوانین کسی تا سپاه چو از بند زر جمله پابند کرد که تا هر کجا پا نهی سر نهیم در آخر کسی گفت پیش امیر ترا پرنی فتنه گر دشمن است دلی نیست کآن دیو کردارزشت حذر کن ازین دشمن بد نهاد ز بیگانه پرهیز کردن نکوست تو دشمن چنین روزو شب پروری امیر بزرگ این سخن گوش کرد در این روز هایش ز ایران رسید ز آ غا ز تا انتهای کلام یکی روز * بدخواه مغر ورومست امیر فلك قدر فر خ نهاد روان گشت بر هیأت تا جری بنام آوران آشنائی گزید بهر دل اساس محبت نهاد ببزم امیر آمدن هم گرفت بد ستور مهمان نوازش نمود بعزت همید اشتش ارجمند بیا میختی زهر در ا نگبین بزر کار خود چون بر آرا سته باکس نکردن در آن چه فکند که او را نزد همچو ابلیس راه بدو هر کسی عهد و پیوند کرد سراسر بفرمان تو سر د هیم که ای نامور سرور شیر گیر بظاهر بشر باطن اهر یمن است درو تخم دیو و نفاقی نکشت مگر پند سعدی نداری بیاد که دشمن توان بود در لبس دوست ازین سر گذر ورنه پائی خوری بفکرت فرو رفت وخاموش کرد یکی نامه نغز بکشاد و دید نوشته در او صاف (۱) پرنسی تمام بدستور بر صدر مجلس نشست بدستش همان نامه نغز داد (۱) احوان