Page 73

( ٥٦ ) بمردانگی گشت نامش سمر چو رستم شد اندرجهان مشتهر چو فصل بهار شبابش رسید زباغ رخش سبزه خط دمید مجدول شد از خط بیاض جمال زشب یافته ماه حسنش کمال بفرهنگ و دانش بغایت رسید بعرفان بحد نهایت رسید فروزان زسیمای او نوربخت بشایستگی قابل تاج و تخت جهانی نظر داشت برروی او زهر گوشه چشمها سوی او بوجه جمیل و صلاح و تمیز بچشم پدر شد چویوسف عزیز همی خواست تا نازنین لعبتی بتی زهره رخسار ومه طلعتی بخواهد پی آنکه تازین نگار قرار دلش می پذیرد قرار (۱) زپا میزئیم ای عالی مقام غلام محمد بکی بود نام ز اولاد مختار خان وزیر بمال و منال و حشم بی نظیر یکی دختری داشت خورشید چهر خجل پیش حسنش شده ماه و مهر جهانی شده فتنه آن پری خریدار حسنش مه و مشتری پریچهره دختی چه دختی که حور شده پیش او معترف در قصور چوخورشید رویش بخوبی تمام چه مه صیت حسنش شده تا بشام شده کشور هند مك حبش بتاراج هندوی خال لبش ز لعلش دل کان یاقوت تنگ بدخشانیانرا از و سر بسنگ پدر خواستی کان گرامی گهر بلند افسری را کند تاج سر بهر گوشه در جمله اعیان شهر نظر کرد بر نامداران دهر بشچمش کسی از مردم دیده در ز مردم جز اکبر نیامد دگر طلب خواستی تاشود خواستگار ولی مهر لب می شدش ننگ وعار که در داب و آداب ارباب نام ازینسو بود خواستگاری حرام دل خان اکبر هم اندر نهان هوس داشت آن حور باغ جنان که اوصاف زلف سیه پوش او رسید از چپ و راست در گوش او (۱) ك ـ بخواهد برایش که تازان نگار قرار دل او پذیرد قرار