Page 67

( ٦٠ ) که دی با فراوان سر ان سپاه هریسنک شد کشته در رزمگاه کسانیکه رستند از ان رستخیز شبا شب نهادند رو در گریز چو این ماجرا خان اکبر شنید ز آشفتگی لب بدندان گزید که افسوس افتاده صیدی بچنگ بدر جست ورست از دهان نهنگ ز حسرت بزانو بسی کوفت دست همیگفت با خود بکردار مست دریغا که ماهی بشست آمده شد از دست بیرون بدست آمده دریغا که دشمن شده گرم خیز برندی برست از دم تیغ تیز چه بینید ای نامداران مین برآئید ای شهسواران من که دنبال دشمن شتابان چو برق بتازیم و در خون بسازیم غرق بدنبال شان سر چه صر صر نهیم بباد از سم باد پایان دهیم هنر مند فرزانه جبار خان بدو گفت کای تند شیر ژیان درشتی مکن نیست جای شتاب خرابی پدید آید از اضطراب شنو تاچه گفته است پولا دوند که خصم گریزنده را ره مبند چو دشمن هزیمت خورد در ستیز نباید بروبست راه گریز نه بینی که چون شیر در رستخیز کند گربه را بسته راه گریز چنان گربه آید خروشان به خشم کند شیر نر را به چنگال چشم همان به که مانیم در انتظار بحکم امیر فلك اقتدار به بینیم کز صلح و کین آوری چه فرمان رسد چون بود داوری گر از باز ماندن شود حکم ساز نکو شد که خود مانده بودیم باز وگر زانکه فرمان رسد جنگ وکین دگر ما همائیم و دشمن همین همه نامداران مجلس پسند نمودند این نکته را ارجمند همان لحظه کردند پیکی روان خرد مند و دانا و شیرین زبان چو باد بهاری شتابان بشیر در آمد به بستان سرای امیر بشرح بشارت زبان بر گشود سر آغاز آن از مبارک نمود بشارت که شد نصرت غازیان ز دشمن بکس نا رسیده زیان