Page 62

( ٤٠ ) با کبر در ان رزمکه پیش و پس زمر دان نمی چند ماندند بس همی سنگ دنبال شان تا خته همه توپ وشا هین پس انداخته د لیر انه میزد بپایی تفنگ نمیداد فرصت همی کرد چنگ بیفگند بسیار مر د ا ن بر ه در آمد بـدنبال شان تا دره یل کابلی افضل نا مد ا ر ز دشمن همی دید این گیرو دا ر ولیکن زتندی وتیزی وجوش نگهداشت خود را بفرهنگ وهوش چو دانست کاین صید آمدبدام برآ و ر د شمشیر تیز از نیا م نخستین بیامددوان چون تگرگ بزد توپ اند از را توپ مر گ پس آنکه ز پس راه دشمن گرفت بشمشیر چون شیر کشتن گرفت همیکشت و می کشت چون اژدها نگشته کس ازتیغ تیزش ر هــا یکی را برفتی گرفتی کمر بر آوردی از زین زدی بر دگر یکی را چنان گرز میزد بسر که در هم شکستی زسر تا کمر یکی را ز کف درربودی تفنگ زدی باز پس یابسر یا به لنگ (۱) یکی را همی بر د مقع زبر بدان در کشیدی از و مغز سر یکی تن بسیلی فگندی بروی (٢) گر فته ببا زو به پیچیده مـوی بر آ و ر د قر بان سر ساخته چو سنگ فلاخن بینداخته وزان سوی ا کبر دران رستخیز دودل بود در فکر جنگ و گریز یکی را سر از تن جدا ساختی بدیگر کس از پا درانداختی (٣) یکی را طپانچه چنان زدبجوش که مغزش برون آمد از راه گوش هزبر افگنی جا نگل نام او بدو گفت ای سر ور نام جو درنگ آر،مگریز نا کرده جنگ مزن سنگ بر شیشهٔ نام و ننگ (١) خ ، زدی پاتفنگ خودش بیدرنگ . (٢) خ ، یکی را بسیلی فگندی بروی . (٣) خ ، دگر راز پا اندر انداختی .