Page 258

(٢٢٥) بنا زم ز الطاف یزدان پاك زرنجیدن دشمنا نم چه با ك دو شمشیر تیز ایزد ذو المنن سپر ده بد ست دو شمشیر زن گرفت از یکی تیغ روشن گهر زد شمن جهان اكبر نا مور حمید از دگر تیغ زیر قلم در آورد ملك سخن یکقلم اگر عیب جوئی دلیری کند زبان نیز در خورده گیری کند بگو یش که گوید یکی داستان که بینند خود جود تش راستان عدو لاف مردا نگی كم زند چه یا را که با تیغ من دم زند كسی را بمن تاب نا ورد کو فرا خت میدان ولی مرد کو كسی کو تواند برآید بصف که تیغم هنوز است عریان بكف بدیدن شود خصم راز هره آب کجاز هره دارد که آرد جواب زتاثیر مدح دلیران حمید بطبع توشد خوی شیران پدید زبان تو از تیغ شد تیز تر نی کلکت از نیزه خونریز تر كنون بگذر از فكر جنگ ونبرد سوی خوی اصلی دگرباز گرد اگر عاقلی ز ببدت انكسار ترا با غرور و رعونت چكار بدا نش دگر گون سخن ساز کن زبان در سپاس خدا باز کن ثنا بر خداوند گا ر مجید که این نامهٔ من بپایان رسید کنون میکند سیر ملك جهان شود مجلس آرای بزم مهان بکابل کند سیر هر انجمن چوباد بها ری چمن در چمن ببزرگان هشیار وروشن ضمیر نشینند در بزم خا ص امير نیو شند گـفـتار شيرين من سخنهای با ربك ورنگين من امیدم چنا نست زان سر وران که چون تلخ بینند حرفی دران نجو شند بر تلخی را ستی خمو شند اندر کم و کاستی