Page 257

(٢٢٤) زلور چرا غان ببا زا رو کوی بعالم چنان پرتو افگند نور جهان یافت از درد ظلمت نجات بدینگونه تا هفته بود از طرب پس آنکه بصدر عدالت نشست بشکرا نه چندان بیا شید زر ز آ وا زه عدل او در جهان کم آزاری و جود بسیار کرد جهان کهن یافت دیگر نوی چو آئینه کس را ز زشتی بروی دل از غصه و کین دیر ینه شست بر آ و رد مر دم ز رنج و عنا نماندش غمی در دل روز گار چو بیم خدا دا شت اینش تمام بده سا قی از بزم خاص امیر که تا تلخی رنجهای شدید نماینده در نیمشب تار موی که شد دشت و کوه ایمن کوه طور شب هند بر ده ز نو رش برات همان جشن روز و چراغان شب ببخشایش و جود بکشاد دست که شد در گدا شاه زرین کمر فرا موش شد نام نو شیر وان بفتوی و تقوی همه کار کرد شده بیخ اسلام و ملت قوی نیا ورد و شد با همه مهر جوی ز هر سینه آلا یش کینه شست نگهداشت بیگانه و آ شنا جز اندیشه پرسش کرد گار ازین به چه باشد د کر و السلام شرا بیکه تر کیب باشد بشیر بر داز سخنگوی شیرین حمید تحمید وسپا س نا مه در اختتام کتاب اکبر نامه ستایش خدا را که از لطف وجود زبا نی شکر ریز و شیرین مقال خیا لی هوا گیرو طبعی بلند قیا سی که آرد ببا غ خیا ل و گر نه بده با شی کم ز بان مبین بر سخن سنجی هو شیا ر زدا نشوری هر که را داد بهر ازین بهره است آنکه بی بهر یش کمین بنده را کرا مت نمود بیانی دلا و یز اهل کمال دماغی مضا مین نازك پسند هزاران گل معنی اندر مثال چه یارا که گیرد سخن بر زبان ببین بر خرد بخش آموز گار نه ازده شود کم نه افزون زشهر چه بر خیزد از بودن شهر بستش