Page 256

(۲۲۳) سر افتاده هر سوزن خیبری بلفظ دری همچو كبك دری بکابل خبر شد كه آمد امير فرا هم شده طفل وبرنا و پیر بشادی دو یدند بی پا و سر زدستار و كفش وكله بیخبر چو دیدند از دور روی امیر می خرمی جوش زد در ضمیر بهم گریه و خنده چون شمع شد عجب بین كه چون ضد بضدجمع شد پیاده روان اکبر شهسوار روان رفت بیهوش وبی اختیار بیفتاد در زیر پای پدر چو بیخود زجان و جهان بیخبر پدر نیز از باز دست فراق بیفتاد مدهوش ومست فراق پس ازساعتی چون بهوش آمدند زگریه بجوش و خروش آمدند پسر در ثنا و پدر در دعا یکی بو سه میز دبر بك بپا چو فارغ شد از خدمتش در کنار گرفت افضل وحیدر نام دار شده شعله ور آتش اشتیاق گر ستند از دود تلخ فراق چو کردآب چشم آتش سينه سرد غم وغصه برخاست بنشست گرد از آن پس سوی کابلستان شدند شکفته تر ازصد گلستان شدند در آمد چودر کشور آن نامدار بجوش اندرآمد سرا سر دیار تو گفتی که اسکندر فیلقوس بروم اندرآمد پس ازفتح روس زن ومرد بر برزن وبام وكوی بشكر ا نه الحمدلله گوي زشادی بر آورد مطرب فغان شده چرخ زن زهره بر آسمان هم آواز شد ار غنون چنگ را دف و بربط وسازو سا رنگ را غزلخوان شده خوشنوایان سند جهان کرده بیهوش از را گ هند بهر سوی خواننده شیرین لبان غزلهاى رحمان (۱) به پښتوزبان لب کودکان همدم نای بود سه تا بر کف وساز برپای بود خدا ناغم وخر می آفرید چنان روز شادی زمانه ندید ۱- رحمان با بایکی از شعرای بسیار معروف قرن یازده و اوائل قرن دوازده زبان ملی ما پښتو می باشد که از ١٠٤٢ - الی ١١١٨ هـ ق حيات بسر برده است . ديوان بسيار ضخيم و ابيات واشعار بسیار رشیق دارد .