Page 193

( ١٧٤ ) بیستند . بجان بـرا در جـفا بر ین کار من آسمان وز مین ندانی که باما چها کر ده اند بگو ید بمن يك سيه نـا مـه كرا خشك لب گشت از بهر ما که بر خاك زد از غم ما کلاه بما ندی بما گرمی از هزا ر بما گر نه با هم فتادی نزاع همه هر چه کردند یاران خویش چراغ يقين چون پزیرد فرو غ چومستعمل آبی بود اشك زور چه بد کرده بو دیم کز بهر آن تطاول به بنگا ه ها سا ختند مرا با چنین کار ها کارنیست ببایست این پیش بینی نخست نه اکنون که دشمن قوی ترشده است چوا کبر بگفت این سخنهای خویش بد ا نگو نه گشتند غرق عرق پس از ساعتی رخ زخوی کرده پاك بگفتندش ای تکیه گاه همه همه خیر وشرچون بدست خداست بما ا ين همه رنج تقد یر بود کنون تیر ر فته د گر باز پس بسی ر ا حت ز مرۀ بیسوفا نخو انند چرا آ فرین آفرین که تدویر وجورو جفا کرده اند که تر کرده از بهر ما خا مۀ كراتر مژہ گشت از مهرما (۱) که جامه در یدو که کرده است آه فرنگی چه کردی که بردی دیار کجا روی کابل بدیدی شجاع ندا ده است زنبور بیگا نه نیش که چر بی ندا رد باشك درو غ بجریان نخواهد شد آب طهور ببستند بر کینه جوئی میا ن بقصد گر فتن ز پس تا ختند نیم یار کی چون کم یا ر نیست که ما چت بودیم وبد خواه سست زگر دانکشی با فلك سر زده است(٢) ز خجلت همه سر فکند ند پیش که پر گشت نه آسمانرا طبق کشیدند یکسر سر از روی خاك نگهبان و پشت و پناه همه ز دیگر کسی شکوه کردن خطاست قضا سوی کوی دعا ره نمو د نیا ید چه آید زا فسو س کس (۱) تصحیح خ : که را دیده از بهر ما تر شده که از بهرما زارو مضطر شده ٢- تصیح خ : زرفعت بگردون برابر شده است .