Page 181

(١٦٢) که از اهل شهری زبیم و گزند درآمد که خواهد شد آتش بلند روایت چنین کرد آن را ویه که آنروز بود اندر ان هاویه که چون گوله ها را تپه آتش نهاد همیدید کردند چون گرد باد چو گوله بزد چرخ گفتی بخویش که این کرده خویشم آمد به پیش چو این سنگها از سنگهای من است چه رنجم حق از جانب دشمن است ببینم زخود بر خود این عابله چه دارم عوض از که سازم گله کنون شیشه من بسندان فتاد چه سازم که کارم برندان فتاد گر این دشمنان برنیارم ز جای بیارم که دارم درین بقعه پای چو بیمار را از دو رنج شدید شود در بدن اضطرابی پدید بباید علاج همان رنج کرد دراول که بیش آید از وی بدرد درین غم که سد کوه برمن نشست فزون از غم پشته پشتم شکست پس آن به که چون کوه بندم کمر نخست از گریوه کنم دفع شر برسم شبیخون شتاب آورم سر دشمنان در طناب آورم چو زانستو زدشمن شوم رستگار پس آنگه کنم کار اهل حصار چو خورشید از پشته آسمان فرود آمد و گشت ظلمت عیان شبیخون شب روشنی کرد دور نهان در سواد جهان گشت نور ز مردان شایسته کار زار روان کرد شمشیر زن ده هزار چو شیران پر خشم و پر خاشجوی ز پستی ببالا نهادند روی سبک پی چوبادر چو آتش بتاب خمش مثل خاک و شتابان چو آب برسم شبیخون نهان تاختند بخصم افگنی تیغ تیز آختند سپاهان کابل بارام و ناز ببالین سر افگنده و پادراز تفنگ را جگر سوخت بر حال شان(۱) با و از داد از مخالف نشان پیامی چو در سینه بودش نهفت گلوله فرستاد تاباز گفت بجستند گردان کابل زجای زبی لشکری پس کشیدند پای (۱) چون در این مصرع يك حرف زیاد ولی در همه نسخه ها يك سان بود به اصلاح آن پرداخته نشده.