Page 170

( ١٠١ ) بصد تندی و تیزی و ترکتاز ز خندق بیکبار غاجائیان فتادند آن فوج را در میان نکردند بی کشتن و رقص کار تو گفتی که شمشیر غیب آختند نمی دید شمشیر زن هیچ کس بفوج فرنگی شد اندر گمان بزور آزمایان کابل ستان برآمد ز فوج فرنگی غریو چو شیران بهم اندر آویختند فتادند سرها ز گردن چنان زيك ناحیه در غریدن تفنگ زيكسو مریدان بهم بر زنان دگر سو یلان نیزه بازی کنان بسی از سمندان در ان کار زار بسی از سواران شده بی سمند تن کشته در قلزم خون ناب شدند اهل کابل زمین چیره دست بدانسان برآمد ز ترکان دمار فرنگی گریزان و افغان ز پی بلشکر که خویش ترکان فراز ازین طرفه حال عجب مرد و زن شبانگه چو ترك بلند آسمان بزرگان هشیار کابل دیار همیکر د هر يك در ان انجمن رسیدند بالای خندق فراز کشیدند سر همچو شیر ژیان بغاه گاه چون آفت ناگهان چو خمپاره کافتد اندر حصار تنی چند را سر بینداختند همی بود برقی نمایان و بس ز باریدن صاعقه ز آسمان رسیدند بهر مدد در زمان چو از لشکر ترك در جنگ گیو بسی خون بناورد که ریختند که از تندباد وزان گردگان زدیگر طرف در پریدن خدنگ تبر زن و شمشیر بر سر زنان بصد خشم و کین نیزه برهم زنان شتابان بهرسو دوان بی سوار گران بار در درع وجوشن به بند روان کشته چون مرده بر روی آب بیفتاد در فوج ترکان شکست که : دچار صد کشته زان یکهزار شتابان چو دنبال دزدان عسس رساندند و آنگاه گشتند باز سر بام و برزن بهم خنده زن قمر ساخته حارس غله دان نشستند دیگر بتدبیر کار باندازة دانش خود سخن