Page 165

( 146 ) رسیدند بر برس کینه جوی تنش را نمودند از تیغ تیز پس آنکه بمردم در آویختند (1) به برنس سدو پنجه و چارکس بتاراج بردند اسباب ورخت چو خشم خود آتش برافروختند چو از کار برنس بپرداختند بیستند گنجینه داران درش گره باز گشت از دهان تفنگ بدان گنج بندوق ماری چه مار مگر زهر او بود از ماربش بگردان کابل زجوش تفنگ نه تاب یورش زانکه دربسته بود در اندیشه بودند تا چون کنیم که زيرك جوانی بجای سپر به بیت الخزینه بشد سر زده چنان گشت زان کاه آتش بلند چنان دود شد منتشر هر کنار ز بس تابش آتش شعله در مگر بودشک در عیارش که باز چو افسرده شد آتش شعله خیز بيك حمله چون باد بشتا فتند ببردند آن گنج بی دست رنج ربودند از تن سرش همچو گوی دو صد بهره واستخوان ریز ریز بهر گوشة جوی خون ریختند زنام آوران کشته شد پیش و پس چو باد خزان برك وبار درخت دران خانه چون بولهب سوختند به بیت الخزينه فرس تاختند سپاهان نشاندند گرد اندرش ز آشفته کی گوله زد سرسنگ که گشت اژدها سو بسو مهره بار که میکرد از مهره ها کارنیش نـه یـارای جنبش نه راه درنـگ بد اندیش دراهن بنشسته بود که دشمن ازین خانه بیرون کنیم بر آورد بار گیاهی بسر بیفگند در زیر در در زده که دودش بکیوان رسانده کمند که شه عطسه میزد زبا لا حصار نه گنج آشکارا نه زر در نظر نهادند از امتحان در گداز کشیدند یکبار شمشیر تیز بکشتند هر کس که در یافتند شده خاک کابل زمین کان گنج 1-خ، سپس بادگرها در آویختند