Page 155

( ١٣٦ ) مبادا كزان حرف نادانیم برنجی ، برنجی برنجانیم (١) پس آن به که بنشینم از دور دست به آتش کنم گرم از دور دست چو این گفتگولاته جنگی شنفت پسندیدوخندید وبشگفت و گفت که ای ثابت العهد صادق نفس تو چرغی نه مرغی که زیبدقفس(٢) نشیمن بشهباز زیبد بدست ورش در قفس می نشانی بداست تو بنشین واز دشمنان غم مدار دل خویش زین غصه درهم مدار اگر یار جانی موافق بود چه باك از رقیب منافق بود هر آن دل كه ازغش چوسیم است پاك ورش عالمی قلب گوید چه باك مرا هم اگر خلق تا چین شوند بحرف خطایت سخن چین شوند مرا از همه اعتماد تو بس مترس از سخن چینی هیچ کس امیرش بگفتا ی سزاوار تخت عدو سوز وبیروز و فیروز بخت همین هر چه گفتم ترا در پذیر مدد غصه ام ترك این قصه گیر چو این گفتگویش فرنگی شنید برنگی صلاح دو نگی ندید زیاقوت وسیم وزر ولعل ودر زفیل وعماری واسپ و شتر همه چیزها داد و بنواختش بملك فرنگی روان ساختش بیاساقیا آتش تر بیار كه میلرزم ازسردی روزگار ازان آذرم ای بت آذری برآر از بدن سردی آذری تكلیف دادن شه شجاع خوانین کابل را برفتن لندن بمشوره لاتهه جنگی وبرنس وفرست طلبیدن محمد زمان معه همه خوانین وبرپاشدن جنگ و فساد باشه شجاع وغیره جهان چیست باغی خزانش ستم ويا مشك اباد وزانش ستم ز سنگ ستم چون برآید شرر بسوزد بسلك جهان خشك وتر (١) تصحيح «خ» پس آن به که بفرستیم دور دست . (٢) چرغ به فتح مرغ شکاری را گویند .