Page 132

( ۱۱۳ ) بهر سو که میل دلش خاستی همیرفت هر دم که میخواستی بدست خودش بود وقت شکار چو شبها ز سر رشته اختیار چو دانست میر مبارك نفس که اکنون نگهبان مائیست کس ز شبها شبی فرصتی یافتند سوی کشور سبز بشتافتند بتقدیر حق اکبر شیرزاد سلطان جان مبارك نهاد براه کج از ناشناسی شده روان بر طریق قیاسی شده دویدند ترکان يك تركتاز گرفتند چون بازو بر دند ساز امیر از سرفیل پردردگار شده با دگر بندبان رستگار ترش رو بتلخی ز بیداد و ظلم سبز آمد از سبز شد سوی خلم چو فواره از آتش اضطرار نه جای قرار و نه جای فرار شب و روز میر یخت از دیده آب زبند جگر بندها دل کباب ز تشویش تر کان و فوج فرنگ بيا مد در ان کشور تنگ تنگ زیس اژدها داشت در پیش چاه نه بس جای گفتن نه در پیش راه بپرسیدی از هر دم رهگذر زکابل زمین و بخارا خبر از ان جمله روزی یکی نوجوان بزد در د اژد هر كابل روان بپرسید زو کای جوان گزین چسانت احوال کابل زمین چه گویند شاه وسران فرنگ چه تدبیر دارند از صلح و جنگ خواتین زقدری که زین پیش داشت همانست یا اندکی بر فراشت بگفتا ای جهاندار فرخ نهاد ز بیداد شد خاك كابل بباد خواتین همه در بدر گشته اند زاقبال برگشته سرگشته اند شتابند خاصان گه بار عام بصد جهد یا بند بار سلام بیفتاد از گردش روزگار چنان خانی از پایه اعتبار که بر قصد دشنام هنگام جنگ بهم خان بخوانند اهل فرنگ شجاع آن شجاع نخستینه نیست دماغش بدستور پیشینه نیست چو شاهان بر تخت دارد نشست ندبرمك فرمان نه بر گنج دست