Page 122

(١٠٣) چرا اندر ان شهر کر دی مقر ؟ ندا ری مگر سوی دشمن نظر ؟ ندانستی از دیده دشمنان زود زن شده در پس در نهان مخالف باین لشکر وزد روزر تو پهلوی او اینقدر بی خبر چو در باوران روی کن سوی ما روان باز کن آب د ر جوی ما درین سر زمین هم کسان سرورند درین شهر هم آب ونان میخورند سوی من بیا ایمن از غم نشین (۱) نخواهی که من باشمت همنشین مبادا که گفتار ما نشنوی گرفتار در دست دشمن شوی چو این نامۀ دلکشا خوانده شد امیر سرافراز در خنده شد بیاران بگفت این زمان چیست رای؟ بگوئید تا چون بیا رم بجای گر از من بپرسید در گفتنم جوایی نیابید جز رفتنم همه هوشیاران فرخنده خو نمودند تصدیق گفتار او بجز میر والی که رنجیده شد گلو سوزش اینحرف سنجیده شد همیگفت با خود زشور وشغف (۲) زآزردگی کرده رو یکطرف (۳) که چون بیوفا دیگران هم شدند چرا ترك بد نام عالم شدید دلم کی دهد تا ببندم ضرر دهم دیده خود بدست دگر چو دیگر کی از خانه برنایدم چرا غم چرا غم بیفزا يدم امیر سخنور زبان برگشاد بشیرین زبانی دلش کرد شاد بیانی زلعل شکر بار کرد که با خود درین مصلحت یار کرد و دا عش بلطف و مدارا گرفت کمر بست و راه بخا را گرفت نهاد اندران شهر حزم حرم بمردان براه سفر زد قدم زهمراهیاش دران رهگذار عدد بود پنجاه کم يكهزار (۱) - این مصرع در نسخه خ چنین تحریف یافته : مرا باش هم صحبت و همنشین. (۲) - شغف بفتحتین در قاموس ها به معنی در آویختن چیزی به چیزی آمده است. (۳) - تصحیح «خ» : وفائی ندیدی گر از دیگران چرا خاطرت گشت از ما گران