Page 107

( ٨٨ ) ولی فتنه اندک درازی کشید که افضل (۱) به امداد حیدر رسید بر آیند فردا بمیدان چنگ برین عزم دارم کمر بسته تنگ که گر دست یابم مخالف زپای در آرم به اقبال کشور کشای چه زنده چه مرده ازین رزمگاه رسانم بدرگاه گیتی پناه روند از سلامت زمیدان جنگ بیابند که اندر شب تیره رنگ اجازت بلشکر دهد شهریار که باشند آمادهٔ کار زار که این قلعه را نقب پوشیده سر زخانه رسانیده ام تا ببدر نمانده است تا دژبهم بر زدن بجز شوره گستردن و در زدن من از پیش بینی ازین پیشتر بیچاره گری بسته بودم کمر که نادر چنین روزی آید بکار بخاك افگنم قلعه و قلعه دار چو فردا شب آید بفرمان شاه کشم قلعه و قلعه داران تباه چو لشکر ببیند که آتش کمند بگردون رساند از حصار بلند شده مشتعل آتشی شعله بار رسانده بفر سنگ سنگ حصار شتابان در آیند و گیرند تنگ میان حصارش به تیغ و تفنگ دران لحظه حیدر بود بی خبر کشیده قبا و کشاده کمر که ایم بر و دست چون شیر مست بگیرم به بندم دهم بسته دست ملك هم درین ماجرایا من است بمن یار و باد شمشم دشمن است چه گویم همین هر چه گفتم بس است عسس بیش و جاسوس اندر پس است شهنشه چو بشنید این گفتگو چو خورشید از شادی افروخت روی دلش قول حیدر در آتش نشاند ولی گفت محمود آبش فشاند (۲) چو چرخ جفاپیشه روز دگر زکیسه بر آورد دینار زر بيك اشرفی فوج انجم همه زجا بر دو برتافت هر يك زمه زبی لشکری تاب تیغش قمر نیاورد وافگند در دم سپر ۱ ـ به یادداشتها و پاورقی های سابق مراجعه نمایند . ۲ ـ نسخه ك : درینجا چنین عنوان میدهد بیان بیرون آمدن سردار غلام حیدر خان ومحمد افضل خان از قلعه غزنی وجنگ نمودن با نه شجاع ولشکر فرنگ .