Page 242

صفحه * ارمغان هرات * منظومه ذیل بسلسلهٔ مشاعرهٔ غزل «قاری» مرحوم که از طرف ادیب فاضل محمد ابراهیم خان «خلیل» به این جریده برای ذوق آزمائی شعرای این خطه گذاشته شده بود انتخاب و برای اینکه شاعر شیوا طاقلی «باهر» از عهده آن مطابق احتیاج محیط و مقتضیات وقت بخوبی برآمده اند برای استفاده قارئین کرام نشر گردید. هر روز کمالات جهان کرده دگر گل پرگوزچه رو گشته زما نام هنر گل این نقطه پیش که بچشم شده ظاهر از گریه حسرت بخدا کرده ثمر گل ز اندیشه فردای من و غفلت امروز قلبم بکداز آمد وبرداشت جگر گل تا علم و کمال و هنر و سعی تباه شد تنها بشجاعت نتوان کرد خطر، گل صاحب هنران را نشود نام و طن گل آندقت شود گل که شود نام بشر گل گر خود بکنی کار بعمران وطن سعی زیباست زنی جان من آنگاه بسر گل «باهر» پی تعلیم شو و علم و هنر جو هرگز نشود نام و نشا نیت ز نظر گل (ش 16 س 6) شاغلی «بورا» یکما در آلکن بپسرش توصیه میکند بچیم بیغی ، زود بینشین ، از خو (1) نیشنا نیته بخو ، ططرف مدرسه رو (2) که هیم سال تو هر یکشدم یبیش از تو تستنبل بخدا ، نینین از دیده وجو تو تو امر و زیخوان ، سبق و زحمت کش که فقر دا ششوی ، شهره ، بمثل افتو (3) ویل گردی مکن ، همنشین با بیدان ککه آنها همگی کرده با جایامه گرو قمار و دزدی ، شده پیشه شان گگدائی مکنن لقمه نان چون شوه شو (4) گکگا . گیر ز دستش ، سگان لقمه او فقر تك زد. گاه میخوره با یکچکه او (5)