Page 230

(۲۱۶) ارمغان میمنه دو ردیف کوه های مرتفع که کناره های افق را تاريك ساخته بودند آهسته آهسته از شعاع زر بفت خورشید روشن شده میرفت . با چشمان نیمه باز تمام این منظرة شگفت انگیز را می نگریستم و میگریستم. گاهی يك تخیل شیرین مژگانهایم را بهم می آورد و زمانی يك جلوه تازه دیده گانم را از هم میکشود و يك چشم زدن تصویر نوینی را در مخیله ام جا میداد. ناگهان پرتو روشن و لرزانی بر زروه درختان بذر کشیدن آغاز و منظره دلفریبی را در پیش نظرم روشن ساخت. کوه طرف مقابل که لحظه پیش در زیر چادر سیاه شب مستور بود شعاع آفتاب رنگی بنفش تیره آنرا به یاسمن کم رنگی که با گرده طلائی پرداخته شده باشد مبدل می نمود، کوه های دور که با رنگی قیرگون در غبار بنفش غوطه ور بود روشن میگردید. طرف راست آبشار را جنگل انبوهی فرا گرفته بود که اکثر درختهاى میوه دار داشت و از دست انسان به او نخورده و به ید قدرت پروردگار تربیه شده با برگهای رنگین خود به زیبائی آن وادی سرسبز افزوده بود. در وسط زمین همواریکه از یکطرف به جنگل ملحق و از طرف دیگر بکنار رود بار منتهی میشد با بته های وحشی و شتابری های بیشمار پوشیده شده و راه باریكی که از اثر تردد عابرین شکل مار را بخود گرفته بود در بین علف زار ها معلوم میشد... آه که آنهمه مناظر زیبا را يك يك ديده و آهسته آهسته از بین بته های شتابرى و چمنهای گل گذشته و در يك خلوت شاعرانه در پای درختی نشسته از دور منظره آبشار و صنعت صانع بیجون را تماشا میکردم. ناگاه نکهت گل بمشامم رسید. و از هوش برفتم... لحظه بعد که به خود آمدم تکرار دیدن این منظره قدرتی احساساتم را بشور آورده و غزلی در وصف آبشار سرودم که جهت مطالعه خواننده گان محترم تقدیم میشود. بسکه خوش آمد مرا آب وهوای آبشار تازه میسازد روان عاشق بیمار را دوستان از داستان خویش دور افتاده ام جوش سنبل، ناله بلبل، نوای عندلیب لذتی از زنده گی گرم اگر بایار خویش از تحیر مرغ دل شد مبتلای آبشار این چه تأثیر است يارب در صدای آبشار گریه می آید مرا از ناله های آبشار یکجهان عشرت بود سر تا بپای آبشار مست می باشم سر سنگی به پای آبشار دیده چون بینابی و بیطاقتی های «امید» گشته جاری سیل اشکی از دیده های آبشار (س، ش)