Page 231

(۲۱۸) ه از مغان مبینه ، II مانند پلنگ کوه یا شیر نیستان و یا مانند عقاب تیز چنگال، قوه وقدرت، هیبت وصلابت میشو ده و او ر ا به شجا عت و حلم شهر ة آ فا ق گر دا نید ه ای ؟ آ ری ! ار وا حی که به دا مان تو پرورش یافته حقیقتاً رو ح باعظمت وشها مت افغا ن است که درهیچ وقت ذ لت را برخو د ر ا ه ند ا د ه ا ست . ای کو هسار بلند! تو مایهٔ قدرت وتو نا یی وعزت و افتخار منی ، زیرا من واین همه ملت باشهامت در دامن پاك توپر ورش یافته، این همه عظمت وقدرت تو ما را به ا ین منز لتی که ما یهٔ افتخار يك قوم در دنیا میبا شد رسا نید ه است ! اينك در همین کلبهٔ تاريك، در همین فضای محدود رایحهٔ از گل هاییکه دردامان وقلل جبال شامخ تو پرورش یافته وعصارهٔ یك آن رایدران نامدار ما بنام «هوما» کشیده و شربت مقد سش رامی آشامیدند به مشامم میرسد ومرا سرمست وسرشار نمو د ه از ین اند یشه ها ی مو هو م با ز می دا ر د . آن را یحه مرا هم سر مست وسر شار نمو ده بمن تلقین میکند که: روح تو آ زاد ، جسم تو قو ی ونیر وی تو در ین ا قوام د نیایی ما نند ا ست . برای ازین كلبة تاريك! زیرا تو برای زندانی شدن هست و ساخته نشده ئی !... اينك من ازین الهام تو تقویت شده با خود میگویم: مرا ازین کلبهٔ تاريك توزندانی نیستی وهیچ قیدی ترا از با دزدی انداز دونخواهدانداخت... (س٦،ش٣) شاغلی «خلیل» ز بعد مرگ مریز اشك خود بحسرت من همین سخن د م مرد ن بود و صیت من که بر رهٔ تو عزیز ان کنند تربت من کنون که ز نده ام ای دوست قدر من بشناس زبعد مرگ مریز اشك خود بحسرت من زتیر آه من ای مرغ خوشخرام بترس کمان شده است زبا رغم توقامت من ز مهر ما ه ر خا ن یا نمیکشم بجفا که نیست غیر و فا ذ ر ة بفطرت من مگر بیا د ر خت غیر سیر گل کر د ه دویای تاسرم آتش زده است غیرت من بعین مفلسی شکر خداء د ر ا ز نشد بجز بدا من نا ز تو د ست همت من شبیکه جان دهم از فرقتت نخواهد ریخت بغیر شمع کسی ا شك د ر مصیبت من بد ا م مو کمری گشته ا م اسیر و سزد که نازك است دماغ ودل وطبیعت من ند ید ه بهرة همچو د رخت ا ز میوه حیات تلخ من ا ز شعر پرحلا وت من کمر بد شمنیم بست، خویش و بیگا نه بلای جان من ایوای گشت شهرت من ببریز گل زنشا ن قد م بخا ك «خلیل» (س٦،ش١٠) زبعد مرگت بپاس و فا و ا لفت من