Page 228

(۲۱۶) صفحه « از مقان مینه » عبرت و آئینه حیرت در پیش رو داشته باشیم . خوانندگان عزیز چون گفتارش من به اینجا رسید اکنون در پایان آن ترقی دانش و هنر مندی کشورهای اسلامی و خصوصاً برتری پایگاه علوم و معارف وطن محبوب شیرینم را به اثر اهتمام و دوام داوری خسرو اسلام پناه المتوکل علی الله محمد ظاهر شاه و بساموفقیت و کار گذاری کابینه وطن عزیزم را با آسایش عامه و دوام افراد افغانستان از دربار پروردگار خواستگار بوده و میباشیم آمین (ش ، س ) از خاطرات «سرحوش مینه» يك سحر در پای آبشار بقاغلی «امید» سیاهی قیرگون شب كم كم بروشنائی مبدل و فضا برنگ فولاد صیقلی جلوه مینمود، نسیم صبحگاهی بوزیدن شروع و مرغکان هم سر از آشیان برآورده از شاخی بشاخی پرواز و بخالق جهان آفرین حمد و ثنا میگفت. عندلیبان خوشنوا، و بلبلان شیرین صدا ا نغمات جانسوز خویش سر تا پای آبشار را فرح بخش ساخته بودند ، باد صبا با ملایمت از خلال درختان گذشته و شرشر موزون برگهای اشجار از اثر وزش باد بحرکت آمده و نسیم سحری را استقبال میکردند ناله پركيف آبشار كه چون غرش رعد از سنگی به سنگی خورده كف آلود سر ازیر میشد منظره دلفریبی داشت. در آن لمحه نسیم سردی مرا هم چنگه داده و از خواب غفلت بیدار ساخت. چشم کشودم و در مقابل نظرم تابلوی موزونی که رسامان ماهر از ترسیم آن عاجز ماندی جلوه نموده آه . . . . چه منظره زیبا که دست قدرت به بهترین صورتی ترتیب داده و چنان جذاب و رنگین به نظر میخورد که دو چشمم به تماشای آن چار گشته و بحیرت فرو رفته بودم . آب این آبشار برنگ نقره ین خویش از مرتفع ترین قسمت سر ازیر شده به سنگ های بزرگی که در پای آبشار بصورت طبیعی افتاده بود بشدت خورده پاش پاش میشد و به اطراف سنگها دایره های منظمی تشکیل میداد ، نسیم خوشگوار آبشار که برای همچون من محزون جان تازه می بخشید در وزش بود. قطرات آب مانند اشک عاشق که از انتهای سرونژ از نوک مژگان بر روی خاک بچکد از بعضی شاخه های گل و علف های وحشی که از درز سنگها سر برآورده بودند از جای بلند به پایان میچکید هر قطره آن دانه، برلانت و مرواریدی بود که در مقابل شعاع کم نور شفق درخشنده گی داشت. اینهمه پرده های رنگین که به الوان مختلف تزئین شده بود يك يك از نظر میگذشت .