Page 221

از ارمغان مبينه برظاهرت چومشك بكافور شد بدل زینکونه رفع ظلمت باطل بنور کن از خواجگی برای و درآی ازدر صفا یعنی که بنده باش و بعالم سرور کن رودل نفس ذائقة الموت را بخوان کاین باده میچشند اگرپیر اگرجوان (از شماره «۳۹» الی«٤٢»سال دوم) بشاغلی «محبوبی» قدم سوی چمن آهسته بگذار بهار آمد زمانان گشت گلزار قدم سوی چمن آهسته بگذار طراوت ارمغان دارد در آغوش بساط عیش و عشرت کرده هموار زبان تهنيت بگشوده سوسن دریده جامه گل از شوق بسیار نو از شاخ درخت پرشکوفه معطر کن دماغ و دیده خوش دار بیا استاده پشت سر و دلجو قبای ارغوان گردیده گلنار ز بوی مشك بيز و عطر دلکش معطر شد وطن هر جا ز ازهار ز باغ گل به خاموشی گذرکن شنو شور و فغان بلبل زار بنالید آنقدر بلبل به بستان که سنبل از فغانش گشت بیمار چه خوش باشد سحر گه گر دهی گوش نوای مرغکان را در چمن زار فغان ناله دارد بلبل امروز گلش را باغبان آورده بازار گل بادام چشمش بازکرده ز خواب ناز خود گردیده بیدار درین موسم که فصل نوبهار است بباغ گل مرو تنها و بی یار پریشان شد شکوفه بادش آمد وداع شاخسار و بستن بار مرو «محبوبی» تنها در گلستان که بینی گل به چشمت می خلد خار بشاغلی «ترین» که مجنون درخفا ديوانه كيست ندانستم که دل کاشانه کیست طلسم حیرت افسانه کیست نوائی در خروش است و ندانم که آهنگ طرب در خانه کیست هوائی کو زسر بیرون کند هوش خیال نرگس مستانه کیست شراب عشق منصوری کنند نوش هرا نکو دل شبا سبد خانه کیست همیسوزد دل و حیران اویم که این بی بال و پر، پروانه کیست چه میداند کسی حال گدا را که مجنون در خفاد یوانه کیست «ترین» بس کن مگو با مدعی دل حریم راز خلوتخانه کیست (شماره «٥٢» سال دوم)