Page 219

از مفا ن مر يه ای عند اب شیفته ! شیون چه میکنی؟ گل را خزان رسید بگلشن چه میکنی؟ وای نیم جان غمزده این خیر گی چرا؟ اکنون که یا ر رفت تو در تن چه میکنی؟ نو باز دست باد شهی، همچو موش گیر در موش خانه هرزه نشستن چه میکنی؟ طا وس باغ جنت انسی و همچو مار این خاک دان غمزده مسکن چه میکنی؟ ای پاد شا هزا ده! زدون هستی چنین قانع شد. بگو شه گلخن چه میکنی؟ وی ما نده د ر شکنجۀ اندا ر جا ر طبع! چون دوست رفت مرد د شمن چه میکنی؟ آن آبدا ر ا تش رخ یا د میکنم يغو امين خاک بر سر خود با د میکنم داغم که دور ازان رخ با بنده مانده ام شرمنده ام که بیتو چرا زنده مانده ام مردن ز زند گانی من دستگیری کند در گریه تا از ان لب پر خنده مانده ام بی سرو قامت و گل سوری عارضت در سوک چون بنفشه سر افگنده مانده ام دور از رخ چو صبح تو در تیره شام غم سر تا بپا چو شمع گداز نده مانده ام نبود هوای زیستنم بیتو روز و شب خود را بمر گ عرضه نماینده مانده ام پر وازه در حدیقه وصل نمی رسد آن طایرم که بال و پر کنده مانده ام. جمعیت و حضور طرب با تو رفت و من با خا طر حزین و پرا گند ه ما نده ام ای کاش در حضور تو جان بر فشاندمی دور از تو ای عزیز بخواری نماند می آگه نیم که آن قد رعنا چگو نه است؟ وان ز لغ تابدار چلیپا چگونه است؟ چون است یارب آن گل سیراب آتشین وان نیم خواب نر گس شهلا چگونه است؟ سر داور دلبران، شه خوبان، مۀ بتان کنج احد گرفته بتنها چگونه است؟ آن پنجه حنائی و انگشت خاتمی وان تاختن به خستن دلها چگونه است؟ آن قد جا مه زیب و خرام ملک فریب وا ن رستخیز عاشق شیدا چگونه است؟ بر روی خاک آنسکه نظیرش ند یده اند در زیر خاک ساخته ما وی چگونه است؟ چون عندلیب روحش از ین آشیان پرید تا چشم با ز کرد ببا غ جنا ن رسید بیکره نظاره سا ز که چون گریه میکنم از جور چرخ گشته زبون گریه میکنم در ماتم تو بسکه جگر خورده ام کنون آبم بدیده نیست که خون گریه میکنم کی ابر نو بهار زیا ری بر یده است از ابر نو بها ر فزون گریه میکنم رو یتو بود صبر و سکو نم بهر غمی اکنون سکه رفت صبر و سکون گریه میکنم بر و ضع روز گار بمیراث مر ا ا گر گه گاه خند ه بود کنون گریه میکنم بیکچند خند ه ا م بشکيا لیف طبع بو د زین پس با قتضای جنون گریه میکنم با اختیار خویش کسی غم نمیخورد جانا ز اخثیا ر برون گریه میکنم تا روز گار چون تو مر ا خاك ميكند زین صفحه نقش هستی من پا ك ميكند