Page 212

« ارمغان » رموز مرموز!؟ شاغلی « پروانه » اندیشه های من فوق العاده مرموز واسرار انگیز است ... هیچگاه نتوانسته ام چیز یرا که بمن مسرت یا غم می بخشد در یابم ... بار ها در اعماق تفکرات پر اسرار خویش فرو رفته ام، اما همیشه دست خالی باز گشته ام ... اینکه، چرا ـ نمیتوا نم ازین تحیرات وار هم هنوز بر این ر و شن نشده است ... يك سرور سر مدی را بطور مستدام در قلب خود احساس میکنم که همیشه بر ایمن و بروح من نیرو ونشاط میبخشد و همچنان يك غم جاوید را نیز در ضمیرخویش متمکن می یابم ... که همواره سر تا پای وجودم را بيك فشار مرموز معذب می سازد ... بعضا بقدری افکار، روشن در مفکوره ام میگر د د که بی اختیار به صفا و نیکوئی آن تسلیم و اعتراف میکنم و گاهی بچنان تخیلات تاريك و مرموزی گرفتار میشوم که بتمام معنی یأس و نا امیدی خویش را می سپارم ... آه ،،، من تا کنون نتوانسته ام رموز مرموز قلب خود را حل کنم ... قلب ما هر چیز است غم آفرین وسرور ایجاد است همیشه فرمانروای ماست ... هیچکس نتوانسته است این رموز مرموز قلبی واین معمای پیچیده طبیعی راحل کند و آری ! .. پی بردن به فلسفه حقیقی قلب و حل مکنونات شرح نا پذیر آن از مستحیلات است ... شماره (28) سال اول) بقلم« نيا قلی دمونس » دختر شبان! در دهکده كوچك ما دخترك شبانی است. او هر روز بره های مقبول و قشنگ خود را برای آشامیدن در کنار چشمه می کشد ومنهم بیکار چشمه استاده بطرفش می نگرم .. چهره گرم وروشن او از زیر چادر الوانش منظره طلوع خورشید را از بین شفق بنظرم مجسم میسازد، بعد از سیراب شدن بره های کوچکش نوك چادر خود را که پیرایۀ حیا و عصمت اوست بدندان گزیده، کوزه خود را پرمی کند، دران هنگام نغمه خفیف و ملایمی از بهم خوردن چوری هایش میخیزد که روح مرا تکان میدهد ... وقتی که می رود غبار کدورت عجیبی چون دل من درین آب پیدا میشود . آنوقت است روح من نغمه سرائی آغاز میکند. بهر طرفی که مینگرم کوه ودرخت، آب و هوا، آسمان و کائنات بمن درس بی آلایش محبت را می آموزند بیخودانه فریاد میکنم، که ای فرزند طبیعت و پرورنده محیط بی آلایش کوهستانی، بره های مقبول خود را بمن بده تا بچرا برم. ای کاش من چشمه می بودم که در کنار خانه ات