Page 213

« از مقان میمنه » ( ) بهار یست .. آنوقت هر روزه صورت زیبای او در دل من نقش می بست و بره های کو چك تو با اشتیاق طفلانه بطرفم مید ویدند... خدای توانا چیز های بی آلا یش و پا كيزة طبیعت را بمن وتو بخشیده .. اینجا از آلا یش تمد ن بشر امروزی خیلی محفوظ مانده است . چشمان سیاه تو از شانۀ تدویر هاریست همینکه مرا می بینی سرخی چهره ات و بزمین افتادن نگاهت خموشانه بمن میگوید « سوی من مبین » ای دختر شبان چشمان عطر ربای تو فدای تخیل من اند . هنگامیکه تو چشمان خود را بهم میزنی، آرزو های من مانند کبو ترانی که از آمدن خود آشیان را حرکت دهند ، دلمر ابلرزه می آرند ... آه .. چه شیرین است محیط من و تو، آیا میداد، اینمین سر زمین گذشته اند من وترا نیز این آب وخاك تربيه وپر ورش می کند، زمستان و بر فهای زهر ئین ـ بها ر و چمن ها ی ز مر د ین ـ بلند ی کو هسار وجر یان آبهای آن. آشنای من و تو ست . منز لیکه عظمت طبيعت و بی آلا یشی کا ئنات درهر ذره آن حکمر ماست دیده گان ما را خیره میکند ... بره های مقبول تو بواسطۀ پاهای کوچك خود نقش های قشنگی بروی برف احداث کر ده اند . آب چشمه گرم است اگر چه کرانه های افق را ابر های تیره پوشا نیده، لیکن در کلبۀ ما آتش های گرمی مو جود است .. هر طرف را برف پوشانیده و آواز بلبلی بواسطه فصل زمستان بگوش نمیر سد مگر نغمات نی های شبانان ما هماو ز خا موش نشده ... . بیائی اختر فروزان آسمان تاشفۀ زندگی را باهم بخوا نیم و سرودهای مابتون محیط بی آلايش ما پاكيزه وهمر نگ آرزو های ما نامحدود باشد ... (شماره «٣٤» سال اول) چنا غلی «عشقری» فصل بهار میمنه كلى ندارد در جهان فصل بهار میمنه گلها دمیده رنگ رنگ، از کو هسار میمنه در دوغم از دل می برد، مردم هوای صاف او ساز مسرت واضح است از آبشار میمنه باور نداری گر زمن، در مابغراغ اونگر آبی که میریزد از و باشد نثار میمنه اندخوی تاشبر ین تکاب بتها باشد بست او المار وقيصارهم بود انقدر شمار میمنه يك ذرۀ ای دوستان سر تا بپایش عیب نیست بسیار من پاليده ام كنج و کنار میمنه طو يكه در هر گوشۀ تعریف می اوشنید قلب فگار «عشقری» شد بیقرار میمنه (شماره «٣٥» سال اول)