Page 211

() ار مغان مینه این پنبه تنبلی ز گوشت بردار و بفکر جهد میباش جهدی بکن ای جهان بنوشت غران بجهان چو رعد میباش میکوش همی با استقامت تا اینکه رسی به پای رفعت ای باعث پیشرفت دانش از مقدم تو کنم مسرت ای روح و روان اهل بینش از دیدن تو منم به بهجت مینا ز که نازنین مائی محبوبة دلنشین مائی دلرام برایت ای ستاره جزینکه تو و عزیز برما تقدیم کند بيك نظاره این عاشق خسته هدیه گویا بپذیر ز لطف ، پر تو انداز تا پر تو کیند همی (نوا) باز (ش ١٥، س ١) يغا غلى « مل » د « ستوری » د وطن د قطب غو اکى ميني لو يه فضا کی نوی «ستوری» را پیدا شو د دردمنوز دو یغوا شو هر طرف ني پلو شې دی ښکلی ، ښکلی ننداري دی تازه روح يي په پرواز کر نوی ژ و ندي را آغاز کر نوی ساز ، نوي نغمه ده د عرفان ښكلى و ژمه ده تار یکې ئې را رنا کر . نايوهي ئي ز.وژ ترشا کر . په غم مرم ژد و ئي ژوندی کر . جهالت به ئې خوند ی کر . را نه کر ی به لا ر ښو ونه د افکارو ښه روزنه له غفلت به بیدار شو و خدمت به به تيا ر شو د هو اد به کر و ساتنه هم د خپل ملت پالنه څو، چه دا وطن ودان شی ترقی پلو ر روان شی دا به ٹو له جدیت وی ددي دستوری » بر کت وی تل دی دا «ستوری» ر و شان وی څو، چه دا مځکه آسمان وی (ش ٢٥، س١) ای دل چو زمانه میکند غم ناكت نا گه برود ز تن روان یا کت بر سبزه نشین و خوش بزی روزی چند زان پیش که سبزه بر دمد از خاکت «خیام» (شماره«٣١» سال پنجم)