Page 156

د ارمغان مپمنه » چشمانم حلقه بست ، ابیات ذیل که از واردات غیبی است در آنجا بزبانم بیاد هتاً جاری گردید ، که مانند بلبلی ناله کشید ، بسوز و گداز آنرا زمزمه مینمودم ، بپای شر شر شر شر بهوای کیست گریان کز دیده او سرشك جا ر یست یکدم نکند ز گریه آرام ز غم دلکش مگر که کا ر یست در قطره فشانی های اشکش چون توته ابر نو بها ر یست کارش همه دم زجور گردون فر یاد و فغان وبیقر ا ر یست بهر چه زند بسنگ سر را بهر که چنین به سوگوا ر یست از عشق که میطپد خد ا یا از دست که، در فغان و زا ر یست دانم که مگر بعشق ذا تت «شیدا» شده و ببا شك با ر یست ساعتی چند آنجا محو و بیخود و سرشا رانه زمزمه داشته بعد روی سبزه ئی بتما شای شر شرۀ آب قرار گرفتم و این آرزو بخاطرم گذشت که ازینجا نر وم و این ماوای د لکش و بیشه گك فز حت بخش را منزل و مقام خود ساخته ، در ین جای عشق انگیز وشور آمیز که دلم از کنار دلبران سرخ پوش و سبز لباس آن دور شدن نمیخواست، بالای سنگی زندگی و از تماشای آب نقره ئین ، نسیم جان پرور ، سیر شگوفۀ در ختان و منظرۀ کوه و کمر آن متلذذ و متمتع باشم . آه : چه آرزوی نا ممکن ، بشر بیچاره که همیشه دچار حوادثا تی است که بواسطه و اهیات زندگی از اکثر آرا می ها و خوشی های نصیب مانده همه مهارت خود را وقف آرزو های جسما نی کر ده و از کو ا یف طبیعی و لذایذ رو حی بی بهره میماند ، ایخدا: کاش سنگی میبودم که در دامان آن دره قرار گرفته و آب شفاف وبی آلایش شرشر هر روز وشب مرا دست کشی میکرد، تا تیره گی اوهام وحوادث روز گار مرا اینقدر تیره روز و سیاه بخت نمی ساخت ، کاش : شاخ در ختی میبودم که در آن فضای آزاد زندگی داشته از هوای جان پرور آن همیشه سر سبز میماندم و بر میگرفتم ، کاش : گیاهی میبو دم که در پیرا مون آن آبشار زیبارسته از زمین جان پرور آن نشو و نما مییافتم و باد سرد خزان به پنجۀ ستم کار و مظلوم آزار خویش ریشۀ مرا قطع و سرو بر گم را خشك نميسا خت . کاش : مرغکی میبودم که در آن فضای آزاد و آن در ختستان بی آزار زندگی داشته از شاخی بشاخی و از پاله ئی بپاله ئی پرواز کرده هر کجا دلم میخواست می نشستم ، بهر رنگی که خاطرم آرزومیکرد صدای نالۀ خود را بلند کرده ، همچنين عقده بدل و صدا بر گلو نمی ماندم ،